2012-04-01eko saioa. Entzun hemen

http://celosamentegordea.tumblr.com/

Hiltzeko era ugari dago

hiltzeko modu asko.

Sabelean labana sartu ahal dizute,

ogia ukatu,

Gaisotasun bat sendatu ez.

Hiltzeko era ugari dago.

Etxebizitza kaxkar batean sartu,

zeure buruaz beste egitera bultzatu,

lanaren bitartez heriotzera arte torturatu,

gerrara eraman, eta abar, eta abar.

Hauek guztietatik oso gauza gutxi

daude debekatuta gure estatu honetan.

Bertol Brecht

(Saioko zenbait testu falta dira hemen. Barka eragozpenak)

I)

Hitzek baltsamurako eta kontsolamendurako balio dute. Hizkuntzak sendatu egiten ditu gure minak, ukendu dira zaurientzako. Eman ahal digute era berean animoa, indarra, aurrera jarraitzeko adorea. Hitzak dira burmuinean landatutako loreak, kolore printzak betazaletan.

Hitzek baltsamurako eta kontsolamendurako balio dute, baina egin dezakete greba ere. Batez ere, beren esanahia galdua duten hitz batzuek. Zeren eta, galde iezaiozu zein hitzek kontsolatuko duen ogia falta duenak. Pertsona pertsona denez gero zer behar duen, Brechtek diosku argi eta garbi:

Pertsona pertsona denez gero,

ogia jan nahi du egunero.

Hitz hanpaturik ez berari,

jan nahi du eta ez berbarik.

II)

Egin behar dena ez egiteak aberasten zaituen

Egiteko agintzen dizutena ez egiteak onik dakarkizun

Egiteko ohitura daukazuna ez egitea ona den zuretzat

Egitea komeni dela diotena ez egiteak onurarik sortzen duen zugan

Zalantza izatea arrunta da, gugan daramagu, zalantza gurea da

Beste batzuek, gero eta gehiagok, zalantza bera izatea sumatzen dute faltan

Egiteko agintzen dizutenari erantzun automatikoa ematea

Berez ateratzea gogotik, asko pentsatu gabe, erreakzio bat-batekoa

Zalantza izpirik gabe erantzun bat ateratzea, burmuinaren zolatik

Indarra izatea arrunta da, gugan daramagu, indarra gurea da

Zalantzarekin elikatzen den indar hori, indar gurea

III)

Etorkizuneko jendeari (zatiak). Bertolt Brecht (Itzul.: Joseba Sarrionandia)

Desordenu harotan ailegatu ginen ziudadeetara,

Gosearen jabego zirenean.

Iraultza haroan bildu ginen lagunekin

Eta haiekin batera altzatu ginen.

Horrela iragan zen urrean

Bizitzeko eman zitzaigun denbora.

Bataila baten eta bestearen artean jan genuen

Hiltzaile artean etzun nintzen lo egiteko.

Amodioa arretarik gabe egin

Eta natura, ezinegonez behatu genuen.

Horrela iragan zen lurrean

Bizitzeko emana zitzaigun denbora.

Gure indarrak eskasak. Helburua

Oso hurrin zegoen.

Aisia ikusten zen, nahiz eta guretzat

Hatzemangarria ez izan.

Horrela iragan zen lurrean

Bizitzeko eman zitzaigun denbora.

IV)

Etorkizuneko jendeari (zatiak). Bertolt Brecht (Itzul.: Joseba Sarrionandia)

Zuek, gu murgildu gareneko mareatik

Sortuko zaretenok,

Gure ahuldadeak apatuko direnean

Pentsa ezazue haro hitsetatik

irten zaretela.

Guk herriz ere aldatu beharra izaten genuen,

zapataz aldatzen den bezala,

Gure herrian injustizia besterik ez zegoenean,

hasarrerik aski ez zegoenean.

Eta hala ere badakigu:

Zikinkeriarekiko arbuioak ere

masaila itxuraldatzen du.

Injustiziarekiko gorrotoak

abotsa lazten du. Ai, gu,

Mundu amoltsua eraiki nahi genuen eta

ezin ginen izan geu amoltsuak.

Zuek, halabaina, gizona gizonaren lagun

izanen deneko haroak iristean,

Pentsa ezazue gure haroetaz eta

Izan zaitezte bihozberak gurekin.

V)

Esperimentu biopolitikoa kalean. Iñigo Astiz

Nazkatu naiz horrenbeste bertikaltasunez.

Hainbeste mende, hainbeste hautaketa, eta zer?

Etzan naiz, eta hemen aldarrikatzen dut bizitza,

errealitatea gertatzen den bidegurutze honetan.

Badaude gehiago, baina hau da nirea, hemen eteten

eta elikatzen du mundua nire identitateak.

Hemen altxatzen naiz kapitalismo mundialaren aurka,

eta hemen sentitzen ditut bere atzapar gozoak,

bere kapital, salgai eta jende zirkulazio kodetua.

Berdin dio. Bazterrean uzten ditut hiltzen

saltzen dizkidan bizi-erosotasun guztiak.

Jendea ez; hurbildu egiten zait. Begira dauzkat

erakusleihoak ikustera etorri diren familiak.

Ez diet ezer saldu nahi eta ez dira nitaz fio.

Udalari kexaren bat jarriko dioten irrikatan nago;

sala nazatela, eska ditzatela karbono frogak-edo.

Nik ere jakin nahi dut nire hezurretatik zenbatek

ageri duten bizitza mota arrastoren bat eta

etorriko den zer giza klaseren katebegi naizen.

Dirua non bota ezin asmatuz dabil baten bat, eta

elkartasuna azaldu gogoz beste bat. Aldarrikapen

gisakoren baten bila irakurtzen ditu nire adarrak.

Alferrik. Zenbatez den errazagoa hiltzea bizitzea baino,

hori da mezua: eta aski zaidala bizitza bizi nahiarentzat.

Ez da gutxieneko kontsigna izatera heltzen.

Txandaka, erraz aspertzen dira denak eta badoaz.

Sustraiak nahi nituzke eta eternitate zantzuren bat

inguratzen nauen konkrezio nahaspila honetan.

Zerua ikusten dut eraikin artetik, zeru puska bat,

hodei batzuk. Begirada aspertuz jarraitzen ditut;

mugitzen dira, desagertzen dira. Ez didate balio.

Behin esan zenidan literatura edo gorputza

besterik ez genuela merezi eta arrazoia zenuen.

VI)

Harreman txarrik gabe ez dago pertsonarik

Harreman onik gabe pertsonarik ez dagoen bezala.

Harreman txarra onarekin nahasterakoan sortzen da arriskua

Norbanakoa nabarmentzen da orduan, taldearen gainetik.

Nola jarri ados, nola altxatu ahots bateratu bat

Harreman eskasez eraikitako talde baten ahotik?

Kalitate txarreko harremanak, desertuaren erdiko herrietara doazen

Hari elektrikoak bezalakoak dira.

Baina, nola esan, nondik hasi:

Eri dagoenak egiten du oihu zorrotzen

Kristala hausteko moduko txilioa egin dezake gaixorik dagoenak.

Subjektu halamoduzko bat, eskaera indartsu bat

Bidea eta helmuga

Jatorria sendatzeko.