“Grebalari palestinarren bozgorailua” -Koldo Alzola-

“Grebalari palestinarren bozgorailua” -Koldo Alzola-

Astelehenean, maiatzaren 15ean, 69 urte bete ziren mugimendu sionistak Israelgo estatua alde bakarrez aldarrikatu eta herri palestinarraren garbiketa etnikoari ekin zionetik. Arabiarrek Al Nakba izenez izendatzen dute zorigaiztoko efemeride hori: Al Nakba, hondamendiaren eguna. Izan ere, orduantxe abiatu zen ia zazpi hamarkada geroago gordintasun osoz dirauen genozidioa. Data hori zizelkatuta daramate palestinarrek euren kode genetikoan, eta urtez urte oroimenerako eta protestarako eguna dute maiatzaren 15a, sei milioi errefuxiatuen jaioterrira bueltatzeko eskubidea aldarrikatzeko eguna.

Aurtengo Al Nakba egunak, baina, ezohiko karakterizazio berezia izan du. Izan ere, iragan apirilaren 17an, Preso Palestinarrekiko Elkartasun Egunarekin batera, espetxeratu palestinarrek mugagabeko gose greba masiboari ekin zioten. Kolektiboa osatzen duten 6500 gatibuetatik 1500ek egin dute bat deialdiarekin. “Askatasuna eta Duintasuna” leloa duen protestaldiak gutxieneko aldaketa batzuk aldarrikatzen ditu espetxe-baldintzetan:

  • Liburuak eta egunkariak eskuratu, eta unibertsitate ikasketak burutu ahal izatea
  • Hilean ordubeteko bi bisitaldiko erregimenera bueltatzea; eta senitartekoen bisitak baimentzea.
  • Arreta mediko duina jaso ahal izatea.
  • Halaber, protestariek bidegabeko atxiloketen politikak salatzen dituzte; eta aldarrikatzen dute bertan behera gera daitezela isolamendu erregimena, atxiloketa “administratiboak” (kargurik eta epaiketarik gabeak, eta mugagabeak), eta presoak Israelera mugiarazte politikak. 

Baraualdiari hasiera eman ziotenetik, Palestinako alderdi politiko guztietako 1600 presotik gorara iritsi da grebalarien koporua, eta dagoeneko somatzen hasiak dira osasun ondorioak haiengan. Haiekiko elkartasunean Palestinako hirietan ere grebalari solidarioentzako karpak ezarri dituzte. Horietako batean preso ohi bat hil da barauaren ondorioz, Mazan al Maghrebi, 30 urtekoa. Protestaldia isilarazi nahian Israelgo espetxe-administrazioa grebako antolatzaileetako batzuk Negeveko basamortuko espetxera mugiarazi, eta beste zenbait isolamendu erregimenean sartzen ari da. Gainera, mehatxatu dute bortzaz elikatuko dituztela grebalariak. Eta gauza jakina da gose grebalari bat bortzaz elikatzea torturatzat daukala nazioarteko legediak.

Presoen afera garrantzi handikoa da Palestinako gizartean; izan ere, azken 50 urteotan 850.000 palestinar pasatu dira Israelgo ziegetatik, populazioaren %20 eta gizonezkoen %40; eta ondorioz, gizarte osoa zuzenean edo zeharka ukitzen duen gatazka eta elementu bateragarria da herri palestinarrarentzat.

Baina Palestinako gizarte osoa astindu duen muturreko ekintza honek ez du apenas oihartzunik izan prentsako hedabide hegemonikoetan, akaso 1600 preso politikoren bizitzak hutsaren hurrengoa balio duelako, are gutxiago palestinarrak direnean. Bost axola, Ysrael Katz Israelgo Inteligentzia Ministroak proposatu duen bezala, grebalari guztiak akatzen badituzte, palestinarren okela oso merke ordaintzen baita nazioarteko merkatuetan.

Beraz, Israelgo estatuaren sorreratik eta palestinarren hondamendiaren hasieratik 69 urte betetzen diren Al Nakba egun honetan, nazioarteko gobernuen eta prentsa hegemonikoko hedabideen axolagabekeriaren aurrean, gure ardura da, gizarte zibil solidarioarena, eta komunikabide libre eta konprometituena, grebalari palestinarren eta, oro har, herri palestinarraren bozgorailu izatea. Hala Bedin ere eman diezaiegun beste hedabideetan ukatzen dieten ahotsa. Izan gaitezen haien duintasunaren lekuko.

 

Entzun
“Hiri kondairak” -Koldo Alzola-

“Hiri kondairak” -Koldo Alzola-

Zuetako gehienok entzungo zenuten noizbait hiri kondairaren bat. Gustu guztietarako daude: Ricky Matin zaletu baten logelako armairuan gordeta zegoelarik, telebistako saio bateko sorpresaren protagonista izan behar zuen neskatoak, marmelada pote bat tarteko, bere fantasia zoofilikoak praktikan jarri zituenekoa; edo Ana Obregon hegazkin batean zihoala, presio aldaketaren eraginez, protesiek eztanda egin ziotenekoa; edota Debako errepidean istripu batean zendu zen errebueltan bertan gauero autoestopean dabilen neskarena. Kondaira horiek guztiek komuneko ezaugarri batzuk dauzkate. Kontatutakoa egia delako inongo zantzurik ez badago ere, berri emaileak itsu-itsu sinesten du istorioaren egiazkotasunean. Normalean hirugarren mailako informatzaile bat izaten da gertatutakoaren lekuko zuzena, koinatu baten lehengusuaren laguna edo. Istorioak egia izateko itxurarik ez izanagatik, kontalariak sinestu egin nahi du, horrelako gertaera harrigarri baten berri emailea izateak interesgarriagoa egiten baitu bere bizitza aspergarria. Azken aldi honetan badira watsapp taldeetan bolo-bolo dabiltzan hiri kondaira mordo bat, baina bereziki kezkagarriak iruditzen zaizkit siniskerien jomugan gizarteko sektorerik ahulenak edo gutxituenak dituztenak, horien artean komunitate musalmanaren ingurukoak. Batek baino gehiagok jasoko zenuten, seguraski, Villagordoko alkatea eta eskolako jantokiko txerri okelarena. Informatzaile anonimo baten arabera Jaengo Villagordo herriko komutitate islamiarrak txerri haragia debekatu nahi du eskolako menuan, eta alkateak uko egin dio musulmanen aldarrikapenari. Igorleak exijitzen die kanpotarrei euren usadio barbaroak utzi eta ohitura espaniarrei men egin diezaietela, mundu guztiak dakielako ohitura espainiarrak zibilizatuagoak eta kultuagoak direla, eta nahi izan ezean, alde egin dezatela etorri diren bide beretik. Gutxieneko sen kritikoa duen edozein irakurlek berehala somatuko dio hiri kondaira kiratsa mezuari, are gehiago, googlen bilaketa azkar bat egin eta egiaztatzen badu aipatutako zurrumurrua Frantziako eskuin muturreko sektoreetan duela jatorria, eta berak jasotakoa originalaren itzulpen trakets bat baino ez dela. Baina bidaltzaileak kontatutakoa sinistu nahi izan duelako bidali du; eta egiazkotasun itxurarik ez badu ere, benetan sinistu nahi du, gainera;   inkonszienteki bere aurreiritzi xenofobo ezkutuenak egiaztatuko dituen zantzu baten bila dabilelako.

Entzun
[Iritzia] “Halabeharraren kapritxoen menpe”-Koldo Alzola-

[Iritzia] “Halabeharraren kapritxoen menpe”-Koldo Alzola-

Loteria tokatu zaigu etxean. Albiste pozgarriak, azkenik, baretu egin du asteotako egonezina: Alaba onartu egin dute auzoko eskola publikoan. Ez da kontu erraza, matrikulazioarena tragedia handia bilakatu baita azken urteotan familia askorentzat. Izan ere, Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailak eskaera adina plaza eskaintzen ez duenez, halabeharrak erabakitzen du horrelakoetan nor den auzoan bertan eskolaratzeko aukera duen zorioneko umea, eta nork alde egin beharko duen soberako lekua duen beste eskola batera.

Halaxe da, nire bizitzako une erabakigarrienetako batzuk halabeharrak baldintzatu ditu. Hamazortzi urte bete berritan, garai hartako usadioaren arabera, herri arrotz bateko armadan derrigorrez zerbitzatu behar ote nuen zozketa bidez erabaki nahi izan zuen norbaitek. Loteria makabro haren aurkako jarrera izan zen intsumisio mugimenduarekiko nire lehenengo kontaktua eta nire konzientzia politikoa esnarazi zuen akuilua.

Gerora, urte batzuk geroago, 8812 ekimeneko militantea izan nintzen. Gasteiztar askok ondotxo gogoratuko dute hiria astindu zuen espekulazioaren aurkako herri mugimendu hura. Orduan babes ofizialeko etxebizitzen zozketak ziren gure salaketaren xedea. Etxebizitza eskubidea dela aldarrikatzen genuen, eta nekez bermatu daitekeela eskubide bat merkatuaren logikaren parametroetan kokatzen den bitartean, eta erakundeek eskubideak bermatu egin behar dituztela, eta ez zozketatu.

 

Egun, berriz, beste oinarrizko eskubide bat dakusat kolokan halabeharraren kapritxoen menpe, nire bi urteko alabaren hezkuntzarako eskubidea. Izan ere, haur guztiontzako sare publikoan eskolaratzeko eskubidea bermatzen ez duen sistema honetan zotz ala motz banatzen dira dauden plazak. Pentsa genezake Hezkuntza Sailaren prebisio falta dela gutxienez ume adina plaza ez eskaintzea, baina erakundeek baliabideak dauzkate auzune batean bi urteko zenbat haur dauden jakiteko, eta zenbat plaza beharko diren aurreikusteko. Hala egiten ez badute, ume guztiak sare publikoan eskolaratzeko eskubidea ez bermatzeko hautu estrategikoa egiten badute, itunpeko ikastetxeak balizko bezeroez elikatzeko delakoan nago. Eta, bide batez, haurrak ahalmen ekonomikoaren eta jatorriaren arabera sare publikoan eta pribatu-itunpekoan bereizteko. Alegia, baliabide ekonomiko nahikoak dituztenek, sare publikoko aukera mugatuek uxatuta, itunpeko ikastetxeen alde egin dezatela; eta itunpeko ikastetxetan bazterkeria irizpideak tarteko onartuko ez lituzketenak sare publikoan gera daitezela. Matrikulazio sistemaren emaitzak errealitate hori erakusten du, behintzat. Akaso, garai batean beste oinarrizko eskubide batzuekin egin genuen bezala, bada garaia aldarrikatzeko nekez bermatu daitezkeela eskubide horiek merkatuaren gora beheren menpe dauden bitartean. Bestela, erakundeek enpresa pribatuen esku uzten duen bitartean, halabearraren kapritxoen esku utzi behako dugu guk hezkuntzarako eskubidea.

1

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies