‘City  Plazatik  Errekaleorrera’  -Antton  Herran  Martínez-

‘City Plazatik Errekaleorrera’ -Antton Herran Martínez-

Grezia – Euskal Herria. Atenas – Gasteiz. City Plaza – Errekaleor. Zapatistek dioten moduan behetik eta ezkerretik imajinatutako lerro paralelo marraztuak. Elkarzut gurutzatuz eta berauek ere eskutik  helduta, Ensanche 21, Iberdrola, Acnur, Save the Children, Cruz Roja… Helburua? Pertsona eta kolektiboen baliogabetzea, ezereztatzea. Estrategia? Zilegitasuna erauztea, desinformazioa, demagogia merkea.

Zeren dira beldur? Ahalduntze eta hartu eman harremanek erditzen dituzten argiaren, suaren, samurtasunaren eta duintasunaren beldur hain zuzen. Boteretsuek leku guztietan berdintsu jokatzen dute, eta kasu honetan argi ikusten da ere Atenas – Gasteiz konexioan.

Historikoki, zapaltzaileek informazioaren kontrola erabili izan dute beraien helburuak lortzeko, eta bai errefuxiatuen krisian, bai Errekaleorren gaian, informazio fluxuaren norabide eta emaria zuzendu dute beren nahierara.

Errekaleorren demagogia ziztrina erabili dute segurtasunaren kontuarekin, ondoren beldurraren mekanismoak bere lana egingo zuelaren ziurtasunarekin. Grezian ordea, City Plazaren proiektu emantzipatzaile eta solidarioa zeharo isilarazi dute, gobernuen menpe dauden Makro-ONG-ei soilik ahotsa emanez eta modu honetan hain beharrezkoa duten asistentzialismo paralizatzaile eta ezkutatua indartuz.

Errekaleor eta City Plazaren egiturek (pisu baxuak, parkeak eta espaloi zabalak Gasteizeko auzoan eta 7 pisuko hotel okupatua 400 errefuxiatu eta mundu osoko internazionalisten arteko elkarlana Atenasen erdigunean)auzokideen elkartzea erratzen dute, ahalduntzerantz doazen ordu gabeko elkarrizketak, auzolana eta hausnarketak ahalbidetuz.

Eredu paregabe hauei esker, bizitzaren ikuspegi esklusibo eta indibidualistak baztertuko ditugu, sakontasunaren gozamenean murgilduz pixkanaka pixkanaka, eta honela kapitalismoak hain gustuko dituen eta kontrol mekanismo gisa erabiltzen dituenindibidualitatea,superfizialitatea eta botere borrokakdesagerraraziz.

Errekaleorreko eta City Plazako auzokideek bizitzaren eta bizipenen jakitun direla egiaztatu dute gaur egungo gizarte inertzial honetan, poliki poliki guztioi kontzientzia hedapen horretara erakarriz.

Suspertu gaitezen eta City Plaza eta Errekaleor mordoa eraiki ditzagun!

‘Eskerrik  asko,  Urtaran!’  –  Gasteizko  Gaztetxea

‘Eskerrik asko, Urtaran!’ – Gasteizko Gaztetxea

Eskerrik asko, Urtaran! Gasteiz. 18 de mayo. Me ha dado un vuelco el corazón. Mis pulsaciones se aceleran. Las hormigas que pululan en mi interior se han multiplicado, y están más trabajadoras que nunca. ¿Qué curioso, verdad? Un corte de luz ha creado de repente un montón de energía renovable. Este mar de fueguitos me arropa en un manto de calor. Y, fíjate tú, me viene en mente la «hoguera» que se creó hace doce años. Aquella época en la que unas pocas personas sedientas de dinero quisieron derribar mis paredes a base de excusas peculiares donde las haya.

¡Ai Alfonsito, menudas épocas aquellas! Quisiste adueñarte de la casa de la colina cuan Golum deseaba obtener el ansiado anillo; argumentando que querías construir una quinta torre, un parking, un teleférico… y demases.  Pero qué curiosa es la curiosidad, cuanto más se sopla, más chispas se crean.

Queda demostrado que de aquellas chispas se han ido creando otros miles de fueguitos, encendiendo por doquier a cualquiera que se acercase a ellos. Éstos han ido llenando de luz diferentes espacios, creando esos maravillosos oasis que podemos apreciar hoy en día en esta ilustre villa de Gasteiz. Gracias a ellas y al Gaztetxe Eguna de 2005, mis cimientos se han ido reforzando, manteniéndome en pie por casi 30 años (¡y los que me quedan por dar la brasa, pajaritos!!). ¿Y qué es lo que me empuja a seguir en pie? Sarrionandia lo dijo a través de sus mágicas palabras: la palabra amor, a veces, por arte de birlibirloque, expresa amor.

Nuestro día a día puede anteponernos muchos obstáculos, entorpeciendo o debilitando el trabajo del hormiguero. De todas es sabido que mantener nuestras fuerzas al cien por cien es tan utópico como difícil. Pero, fíjate tu, el poder popular que se sintió en Gasteiz el 3 de junio, fue brutalmente COLOSAL. Besos, abrazos, caricias, sonrisas, bailes y miles de lágrimas incendiaron las calles de la ciudad. Tanto en las fiestas que celebró el barrio libre Errekaleor, como el 3 de junio, el aire que respirábamos desprendía un amor y complicidad INCREÍBLE. Todas con un objetivo común y bien claro: hacer frente a este asqueroso sistema que nos oprime de mil maneras.

Por todo ello, ¡eskerrik asko, Urtaran! Ese soplo de aire que has tirado hacia Errekaleor tratando de apagar el fuego no ha hecho más que reforzar y renovar nuestras chispas también. Estamos totalmente de acuerdo con las declaraciones que hizo un personajillo: Somos la mancha de aceite que se va extendiendo por toda la ciudad, y de cada piedra que nos pongáis por el camino saldrán cientos de proyectos okupados y autogestionados nuevos. Tal y como dijo Silvio, ¡hay que quemar el cielo si es preciso por vivir! Con todo lo que estáis intentando hacer en Errekaleor no habéis hecho más que alimentar nuestras fuerzas y nuestro romanticismo utópico. Somos las mismas que en 2005 salimos a proteger el Gaztetxe de Gasteiz, ¡y ten muy claro que también defenderemos a nuestra hermana Errekaleor!

ERREKALEOR BIZIRIK! ASKO MAITE ZAITUZTEGU!!

Gasteizko Gaztetxea

“Errekaleorreko  ametsa”  -Eneko  Martinez  de  Luna  (Errekaleorreko  bizilaguna)-

“Errekaleorreko ametsa” -Eneko Martinez de Luna (Errekaleorreko bizilaguna)-

Begi bat zabaldu eta ordulariari begiratzen diot. Zirrikitu zena bere osotasunean zabaldu eta salto batez aterarazten nau ohetik. Iratzargailua itzalia dago. Kaka-zaharra, argia joan ote da? Bost axola, mugikorrak dio berandu noala lanera. Ahalik eta azkarren jantziz eta esku tartean fruta pieza bat hartuta, ziztu bizian ateratzen naiz kalera. Etxeko portala azkar asko itxi eta kotxea aldapa behera bideratzean… bat-batean frenatzen dut! Zurbil geratzen naiz. Badirudi terrorismoaren kontrako operazio polizial baten erdian nagoela. Poliziak kaleak hartuak dauzka, nora begiratu eta han kasko gorriak auzoko kaleak itxiz. Metro gutxi batzuk ibiltzeko ez bada, kotxeak momentu horretan ez dauka erabilerarik. Kotxetik jaitsi eta oihuak entzuten ditut han-hemenka. Nere bizilagunak, transformadore aurrean, herri harresi formatuan ikusten ditut. Orain hasi naiz ondo ulertzen zer gertatzen den. Poliziak, gaurkoan, gure auzoari elektrizitatea ahalbidetzen dion transformadore elektrikoa bahitu nahi du. Arrazoi horregatik auzotarrak modu baketsuan transformadorea babesten gaude, bertara gerturatu diren adiskideen animoen artean. Erresistentzia pasibo horren aurka, poliziaren jarrera oldarkorra: porrazoak, oihuak, zalapartak, korrikaldiak, atxilotuak, jipoituak… Errekaleor auzo askea, argi indar gabe usten duten sei bat ordutako tentsiozko gertaerak.

Gaur egungo gizartean, etxeek, gutxieneko duintasun batera iristeko, elektrizitate beharra daukate. Nola utz ditzake alkate batek bere herria argi indar gabe? Zergatik utzi du Maialen, hilabete gutxi batzuk dauzkan auzoko biztanle gazteena, biberoirik gabe? Nola mugituko da bere paseoak ematera Lourdes, 76 urteko auzotarren amona, bere gurpildun ahulki elektrikoa entxufatzeko aukerarik ez badauka? Nola sukaldatu? Garbitu? Alkateak herria pentsamendu ilunetan murgilduta utzi nahi izan du; Maialen iluntasunean utzi du negarrez.

Onezkero ahaztua neukan duela sei ordu lanera joan behar neukala! Telefonoa atera eta patroiari deitu diot… Piiiiiii…..piiiii… jabeak telefono deia eskegi egin dit, berriz deitzera nindoanean, wasap mezua jasotzen dut! “Kaleratuta zaude, ez etorri berriz lanera”. Izerdi batean esnatzen naiz, amesgaiztoa izan da, azken astean errepikatutako errealitatezko amesgaiztoa.

Hasierako shock egoera horretatik aterata, auzotarrek gure burua defendatzeko kontzientzia hartu dugu. Are gehiago Urtaran alkateak guk kaleratzeko erabilitako argudioak entzuterakoan: gure segurtasunaren izenean, polizia bidaltzen du gu jipoitzera eta elektrizitatea moztera; ondoren negoziatu ez dugula nahi esateko.

Beste behin ikusten dugu nola darabilten gobernariek polizia, soilik beraiek daukaten biolentziaren monopolioaz, herriaren aldarrikapen eta eskaerak zapaltzeko. Kapitalaren estatu sistemak, herriak bideratu eta bere izenean aldarrikatzen dituen alternatiba hauek odol hustu nahi ditu; kimuak moztu nahi ditu. Kapitalaren interesak babesteko aitzakiaz, 150 biztanleko herri bat indarraz erasotu eta argirik gabe uztea zilegi al da? Hori da herria babestea?Hau da demokrazia edo Erdi aroko asedioa al da?

Agintariek, eta kasu honetan Urtaranek, modu sistematikoan darabilten biolentziazko jokaera da honakoa. Herriak babesteko asmoz sortu eta indarra hartzen duen proiektu ororen kontra biolentziaz erantzuten besterik ez dakite. Dirudun burgesiak eta gobernariek ez dute nahikoa gizartearen gehiengoa soldata eta bizitza prekarioetara bideratzearekin; horrekin nahikoa ez eta jendea prekarietate horretatik ateratzeko aukerak sortzen dituenean, gobernariek bere morroiak bidaltzen dituzte jendea jipoitzera eta etxeetatik kaleratzera. Konstituzioak dioenaren aurrean, “non jende oro etxe duin bat edukitzeko bermea behar duen”, agintarien nortasuna: hipokresia, prepotentzia eta gezurra da. Urtaranek bere benetako izaera eta printzipioak agerian utzi ditu eta ez legoke gaizki aurrerantzean Urtaran “Trump-as” goitizena jartzea.

Errekaleor auzoan garbi daukagu beste gizarte eredu bat eraikitzen ari garela eta mehatxu jarreretatik urruti dagoen eguneko batean bizi garela. Eguneko jardun eta etorkizunerako gidalerro autogestioa, elkar-zaintza, asamblearismoa eta botere erlazio eza dauzkagu. Horrek bai beldurtzen dituela gaur egungo kapitalaren agintariak, herriak beste eredu batean funtzionatu dezakeela ikusteak.

Arrazoi horregatik luzatzen diogu deia jendeari, Gasteizen, ekainaren 3an, 17:30etan, egingo den manifestazioara etor dadin. Herriak argi du bere esku dagoela benetako boterea, eta herriak argi du berak bakarrik defendatu dezakeela bere burua.

“Errekaleorreko  argia  hiri  neoliberalaren  aurrean”  -Jon  Martínez-

“Errekaleorreko argia hiri neoliberalaren aurrean” -Jon Martínez-


XX. Mendeko bigarren aldian Gasteizko morfologia guztiz aldatu zen, industrializazio prozesu azkar bati esker bere populazio biderkatu zen denbora tarte labur batean, hori dela eta, auzo berriak agertzen joan ziren, tartean, Errekaleor. Secretariado Social Diocesanok bultzatua “Mundo Mejor” etxebizitza kooperatibak 1958 eta 1961 urteen artean auzoa eraiki zuen hiriko hego-ekialdean, hirigunetik isolatuta. Behin behineko soluzioa izan behar zena behin betiko bihurtu zen.

Biztanleen gehiengoak ezaugarri komunak zituen, hots, Iberiar Penintsulako hegoaldetik etorritako langileak ziren. Hasieratik Errekaleor administraziotik baztertuta izan zen, horregatik, bizilagunen artean komunitate nortasun indartsu sortu zen. Gizarte Etxea auzoaren bizitza sozialaren bilgune bihurtu zen eta 1977an sortutako auzo elkartearen hazia. Udaletxearen utzikeriaren aurrean bizilagunek askotan autogestioa erabili zuten, adibidez, auzoa bere kabuz asfaltatu behar zuten.

Auzokide horien artean zegoen Extremaduratik etorritako Romualdo Barroso langile nekaezina, berak paper aktiboa hartu zuen auzoaren bizitzan zein sortzen ari zen langile mugimenduan, eta 1976ko martxoaren 3an poliziak izen bereko seme borrokalaria hil zuen.

Hurrengo hamarkadetan auzoren bizitza galduz joan zen, auzokide asko erdialdera bizitzera joan zirela eta, hala eta guztiz ere, auzokide askok auzoan jarraitzea erabaki zuten.

Higiezin burbuilaren urteetan, nahiz eta hormek 8812 etxebizitza huts zeudela salatzen zuten, gose espekulatiboak ase egin zuen Gasteizen, bi auzo berri egin ziren eta Errekaleor espekulatzaileen begien aurrean agertu zen. 2002an auzoa eraisteko plana aurkeztu zen urbanizazio bat eraikitzeko asmoz, eta ordutik aurrera desjabetze prozesua martxan jarri zen, auzokideen erresistentziak, ostera, prozesu moteldu zuen.

Auzokide gutxi geratzen zirenean ikasle talde ailegatu zen auzora 2013an, ordutik aurrera proiektua handitzen joan da eta gaur egun adin guztietako 150 pertsona inguru bizi dira auzoan, kapitalaren logikatik at bizitzea posiblea dela egunero erakutsiz.

Errekaleorrek hiri eredu neoliberalentzat desafio bat suposatzen du, bi ereduren arteko talka, klase altuentzat proiektutako urbanizazioa auzo okupatu eta aske bihurtu da, indibidualismo eta kontsumismoaren aroan komunitatearen izaera berreskuratu dute, auzolana eta autogestioaren printzipioak mahai gainean jarriz. Era berean bestelako gizarte eredua posible dela erakusten dute, balore alternatiboen garrantzia azpimarratuz: feminismoa, elkartasuna, elkar zaintza, autogestioa, kultura askea…

Urruntze geografikoa ez da izan oztopo hiriaren bizitza sozialean eragiteko, gizarte mugimendu ezberdinekin etengabeko elkarlana sustatuz auzoa erreferente kultural eta soziala bihurtu da. Horrez gain eredua zabaldu da hirian, azken adibidea berriki sortutako Gazte Emantzipaziorako Sarea da.

Arabako erdialdean euskararen arnasgunea baita, besteak beste, euskararen normalizazioa eta kanpotik etorritako pertsonen integrazioa osagarriak izan daitezkeela frogatzen dute. Euskarazko klaseaz gain, ohiko elkarrizketetan euskaldunen euskara eta etorri berrien gaztelania eta euskararen apurrak arazorik gabe elkarbanatzen dira.

Hiria borroka-lekua da eta horrela ikusi genuen argi mozketarekin, eta batez ere, Gorka Urtaranen ondorengo adierazpenekin. Hitz politen garaia igaro omen da, eta PP eta EAJren akordio txoko guztietara zabaltzen doa, kasu honetan, hiri neoliberalaren defentsa sutsuan, hots, FCC, Iberdrola edota SEAren mesedetan pentsatuta dagoen ereduaren defentsan.

David Harveyk azpimarratzen duen bezala “Urbanizazio kapitalistak hiria ondare komun soziala, politiko eta bital bezala eraisteko joera du”. Hori dela eta “etxebizitza eta ingurugiro duin batean bizitzeko eskubidea aldarrikatzea iraultza orokor baten lehenengo etapa izan daiteke”. (David HARVEY, Ciudades rebeldes. Del derecho a la ciudad a la revolución urbana, Akal, Madrid, 2013, 125 eta 201 or.)

Errekaleorren kolokan jarri dute hiri neoliberalaren paradigma eta modu praktiko batean eskubideak, etxebizitzarena bezala, eskuratu dituzte, eta horretaz gain antolatzeko eta bizitzeko praktika alternatiboak daudela erakutsi dute. Horregatik Errekaleor arriskutsua da kapitalaren zaintzaileentzat. Argi mozketa lehen bataila izan da, baina gerra hasi besterik ez da, eta segur aski luzea izango da. Jokoan dagoena ez da bakarrik auzo eredu bat, hiri, eta oro har, gizarte eredu bat baizik; borroka hau ez da mugatzen Errekaleorren, baina auzoaren defentsa gizarte aldaketan sinesten dugunontzat lehentasuna izan behar da.

Eraso honen ostean Errekaleorreko komunitatea inoiz baino sendoago dago, erresistentzia antolatzeaz gainera eguzki plakei esker burujabetza energetikoaren bidean jorratzen hasi dira. Itxaropena eta etorkizunaren ikurrak Maialen izena du, bikote argentinar baten alaba jaioberria, Barroso familia bizi zen bloke berean bizi dena, iraganeko eta etorkizuneko borrokak leku honetan batzen dira, finean, hilzorian zegoen auzo baten biziberritzearen argia.

Jon Martinez Larrea – Historialaria

“Grebalari  palestinarren  bozgorailua”  -Koldo  Alzola-

“Grebalari palestinarren bozgorailua” -Koldo Alzola-

Astelehenean, maiatzaren 15ean, 69 urte bete ziren mugimendu sionistak Israelgo estatua alde bakarrez aldarrikatu eta herri palestinarraren garbiketa etnikoari ekin zionetik. Arabiarrek Al Nakba izenez izendatzen dute zorigaiztoko efemeride hori: Al Nakba, hondamendiaren eguna. Izan ere, orduantxe abiatu zen ia zazpi hamarkada geroago gordintasun osoz dirauen genozidioa. Data hori zizelkatuta daramate palestinarrek euren kode genetikoan, eta urtez urte oroimenerako eta protestarako eguna dute maiatzaren 15a, sei milioi errefuxiatuen jaioterrira bueltatzeko eskubidea aldarrikatzeko eguna.

Aurtengo Al Nakba egunak, baina, ezohiko karakterizazio berezia izan du. Izan ere, iragan apirilaren 17an, Preso Palestinarrekiko Elkartasun Egunarekin batera, espetxeratu palestinarrek mugagabeko gose greba masiboari ekin zioten. Kolektiboa osatzen duten 6500 gatibuetatik 1500ek egin dute bat deialdiarekin. “Askatasuna eta Duintasuna” leloa duen protestaldiak gutxieneko aldaketa batzuk aldarrikatzen ditu espetxe-baldintzetan:

  • Liburuak eta egunkariak eskuratu, eta unibertsitate ikasketak burutu ahal izatea
  • Hilean ordubeteko bi bisitaldiko erregimenera bueltatzea; eta senitartekoen bisitak baimentzea.
  • Arreta mediko duina jaso ahal izatea.
  • Halaber, protestariek bidegabeko atxiloketen politikak salatzen dituzte; eta aldarrikatzen dute bertan behera gera daitezela isolamendu erregimena, atxiloketa “administratiboak” (kargurik eta epaiketarik gabeak, eta mugagabeak), eta presoak Israelera mugiarazte politikak. 

Baraualdiari hasiera eman ziotenetik, Palestinako alderdi politiko guztietako 1600 presotik gorara iritsi da grebalarien koporua, eta dagoeneko somatzen hasiak dira osasun ondorioak haiengan. Haiekiko elkartasunean Palestinako hirietan ere grebalari solidarioentzako karpak ezarri dituzte. Horietako batean preso ohi bat hil da barauaren ondorioz, Mazan al Maghrebi, 30 urtekoa. Protestaldia isilarazi nahian Israelgo espetxe-administrazioa grebako antolatzaileetako batzuk Negeveko basamortuko espetxera mugiarazi, eta beste zenbait isolamendu erregimenean sartzen ari da. Gainera, mehatxatu dute bortzaz elikatuko dituztela grebalariak. Eta gauza jakina da gose grebalari bat bortzaz elikatzea torturatzat daukala nazioarteko legediak.

Presoen afera garrantzi handikoa da Palestinako gizartean; izan ere, azken 50 urteotan 850.000 palestinar pasatu dira Israelgo ziegetatik, populazioaren %20 eta gizonezkoen %40; eta ondorioz, gizarte osoa zuzenean edo zeharka ukitzen duen gatazka eta elementu bateragarria da herri palestinarrarentzat.

Baina Palestinako gizarte osoa astindu duen muturreko ekintza honek ez du apenas oihartzunik izan prentsako hedabide hegemonikoetan, akaso 1600 preso politikoren bizitzak hutsaren hurrengoa balio duelako, are gutxiago palestinarrak direnean. Bost axola, Ysrael Katz Israelgo Inteligentzia Ministroak proposatu duen bezala, grebalari guztiak akatzen badituzte, palestinarren okela oso merke ordaintzen baita nazioarteko merkatuetan.

Beraz, Israelgo estatuaren sorreratik eta palestinarren hondamendiaren hasieratik 69 urte betetzen diren Al Nakba egun honetan, nazioarteko gobernuen eta prentsa hegemonikoko hedabideen axolagabekeriaren aurrean, gure ardura da, gizarte zibil solidarioarena, eta komunikabide libre eta konprometituena, grebalari palestinarren eta, oro har, herri palestinarraren bozgorailu izatea. Hala Bedin ere eman diezaiegun beste hedabideetan ukatzen dieten ahotsa. Izan gaitezen haien duintasunaren lekuko.

 

Entzun
“Fetitxeak”  -Oier  Azkarraga-

“Fetitxeak” -Oier Azkarraga-

Gaurkoan fetitxeen inguruan hitz egiteko asmoa dut Araba Hizpide honetan, fetitxeak gurean ere oso ohikoak direlako, eta guk Herri Mugimenduan jarduten garen horiek, hitz fetitxeak ditugulako, asko gainera.

Hasi gaitezen lehenengo hitz fetitxeagatik: Herria. Herria da gurean hitz gakoa, herri esan gabe ez dago gurean egiten dugun hori definitzerik, dena da herri. Herri bazkaria, herri programa, herri jakintza, herri eskola… dena herri herria definitzeko zailtasun erraldoiak dugun lurraldean.

Gazteria ere bada hitz potolo bat, euskal gazteria aurrera! Baina zer da ba euskal gazteria? Zein sujeto abstrakto hori? Zer da gazte izatea?

Garai batetan, Herri-rekin lotuta, Euskal eta langile hitzak kokatzen ziren, Euskal Herri Langilea, horiek ginen gu, hori gure subjetua, gure proiektuarekin identifikatzen ez ziren euskal langile eta herritar ugari kanpoan gelditzen baziren ere.

Gure hiztegi historikoa abandonatu dugu, aspaldi hasi genion bideari, eta egun ez dago gure txosten, panfleto, ponentzietan, halako hitzak topatzerik. Ez herri, ez langile, ez sozialismo, ez klase, ez iraultza.

Sortuko dira besteak zioen abestia eta horrela berriro ere topatu ditzazkegu hitz fetitxeak, orain dena da iraultza, dena da klase, dena da sozialismo eta dena da kapitalismo. Hitz potoloak darabilzkigu eta bitartean hitzen zentsua galdu dugu.

Sistemak gure borroka eta gure hiztegiak lapurtu dizkigu, asimilatu, bere egin. Revolution-ari da edari bat, arropa bat, programa bat. Euskal eta txapela jarri diote, jaten dugun belarrari eta edaten dugun esneari.

Kaleari pultsua galdurik, hiztegiari botatzen diogu errua eta beraz hitzekin tematzen gara, behin eta berriz zuzenketak egin, eta behin eta berriz ezabatuarazi. Batzuk beldurragatik edo ez dituzte erabiltzen, eta beste batzuk ausentziaren beldur, esaldiro txertatu behar direla uste dute.

Arazoa ordea ez dago hitzetan, ez da iraultzaileagoa iraultza hitza behin eta berriz erabiltzen duena eta ez da klaseagoa, klase hitza behin eta berriz, bere unibertsitateko erosotasunetik erabiltzen duen intelektuala.

Eta noski, ez da herritarragoa, bere poltronatik hitz egiten diguna edo alderdiko bulegotik, teorizatzen duena, aspaldi ahazturik herrian kartelak nola kokatzen diren, auzolanean nola jarduten den edo turnoa nola egiten den.

Bidea eginez ibiltzen den bezala, herria ekinez eraikitzen da, fetitxismoak alboratu gabe, maite ditugun hitzak ahaztu gabe, ordezkatzen gaituen hiztegia alboratu gabe, baina ekinez, txikitasunetik eta tinkotasunetik. Umiltasunetik, eta ez inori lekzioak emango dizkiogula sinistuta, lekzio handienak jasotzen ditugunak direlako, inoiz ponentzia bat irakurri gabe etxeko atea beti irekirik izan duen horrengatik, turnolariei salda bero bat eramaten dituztenengatik, montajean a tope, eta garbiketan fin ibiltzen direnengatik.

Eta guk bitartean, gure beroaren erosotasunean, teorizatzen gelditzen gera, irratian iritzia ematen, liburuak irakurtzen, hitzei hamaika buelta ematen eta herria salbatzen, herririk gabe, noski.

Entzun
“Komunean”  -Mikel  Ayllon-

“Komunean” -Mikel Ayllon-

Ez dakit noiz gertatu zen. Memoria ahulekoa naiz, eta, gainera, gero eta gutxiago sinesten dut hasieretan. Izan ere, ia ezer ez baita hasten une zehatz batean. Nahi baduzue, energiarekin edo aberastasun kapitalistarekin bezala gertatzen da beste guztiarekin ere, ez dela sortzen, ez dela hasten, ez dela ahitzen, aldatu besterik ez dela egiten, eraldatu, handitu, txikitu, pilatu, eta ia inoiz ez banatu. Gauza gutxi hasiko dira noizbait, eta hasten den diren gauza urri horiek berehala desagertzen dira, gauza jakina baita, hasten den guztiak bukaera duela.

Esate baterako, dagoeneko ez dut akorduan noiz hasi ginen etxe honetan bizitzen Labrit, Telmo eta hirurok. Ez dakit inoiz hasierarik ere egon zen, ala beti egon garen, nola edo hala, elkarrekin bizitzen.

Bai, badakit, akaso, hausnarketa sakonegia irudituko zaizuela goizeko ordu hauetarako, are pixka bat mistikoa ere bai. Baina, aizue, komuneko tronuan eserita nagoenean, hausnarketa pisuek inbaditzen naute. Harik eta norbaitek komuneko atean kask-kask jotzen duen arte. Gaur Labrit izan da, baina ohi ez bezala, ez zen barrura sartzeko txanda eskatzen ari.

-Irakurri al duzu hau? Jauntxoek kupoaren inguruko akordio surrealista bat sinatu dute, munduko gauzarik liluragarriena dela esan dute eta guk kaka dena irentsi dugu! Nola da posible esaten duten guztia guk hain erraz sinestea?

Serio, nik ez dakit noiz hasi ginen gauza hauekin harritzen, noiz hasi ginen geure buruari halako galdera ergelak egiten. Agian, ez da gauza berria. Akaso, aspalditik geratzen gara ahoa bete hortz halako kontuekin. Igual, oraindik ez gara ohartu beti leku berera begiratzen badugu, beti gauza bera ikusiko dugula. Edo, komuneko tronuan eserita egoteak ematen duen argitasunari esker, garbiago nahi baduzue: ez dakit noiz demontre konturatuko garen, behingoz, arazoa ez dela PNV, arazoa sistema dela.

Jakina, konturatzen ez garen bitartean, hortzez beteko zaigu ahoa gauzak irensteko daukagun gaitasun eta erraztasunaren aurrean. Are gehiago: guk ere gure loria eskuratu nahirik, sistema izatera jolastuko gara, eskolan orri zuriaren gaineko arraina koloreztatzera bezala, beste kolore batez, bale, baina behin ere mugatik atera gabe, irakaslearen onespena eta klasekide guztien irribarrea eskuratzeko.  

Egia esan, nahiko nuke jakin noiz hasi zen gure despistea. Eta jakin nahiko nuke, batez ere, gure despisteak hasiera bat izan zuela ziurtatzeko, horrela, seguru izango duelako amaiera bat.

Ez naiz gauza izan Labriti ezer erantzuteko. Bonba sakatu dut eta, kaka komunzulotik behera desagertzen den bitartean, hantxe geratu da Labrit, komuneko atearen atalasean, harridura aurpegiarekin oraindik, komuneko tronu berriz hutsari begira.

 

Entzun
11 orrietatik 1 orria12345...Azkena »

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies