“El  otro  lado  de  la  esperanza”  -Bego  Oleaga-

“El otro lado de la esperanza” -Bego Oleaga-

“El otro lado de la esperanza”

El titulo de esta escotilla pertenece a una película finlandesa que se rodó en Helsinki en otoño de 2016 y fue estrenada en Finlandia el 3 de febrero pasado. Por avatares de la vida acabarán cruzándose en Helsinki las vidas de dos personajes muy diferentes. A Wikström, viajante que vende camisas, y Khaled un joven refugiado sirio, quien tras una accidentada peripecia está a la espera de que le concedan asilo político, mientras trata de dar con el paradero de su hermana pequeña, a la que perdió de vista en Hungría.

La película narra la dura cotidianidad a la que deberá enfrentarse este refugiado: el Centro de Internamiento para Extranjeros (CIES), la burocracia, el racismo en sus diversas modalidades, la orden de repatriación a una Alepo en ruinas y, por otro lado, el poder de la solidaridad y determinación de personas como tú y como yo que, desobedeciendo leyes injustas, superando los prejuicios sociales y los miedos, con imaginación y compromiso consiguen ir solventando las importantes dificultades del Khaled, el refugiado sirio. Nada que no podamos hacer la gente de a pie. Un canto a la esperanza en el ser humano.

El argumento de la película me trasladó a experiencias como la de Gasteiz Irekia que, aunque aparentemente pasen casi desapercibidas, son necesarias. Gasteiz Irekia surge de la conmoción provocada por las imágenes que llegaban de personas que se agolpaban y agolpan a las puertas de Europa huyendo de conflictos bélicos y económicos. Nació el 6 de Noviembre de 2015. “Vamos a trabajar para dar a conocer la situación de las personas migradas y refugiadas, tendiendo puentes que permitan una vida digna para todas las personas que vivan en nuestra ciudad. Una ciudad donde las personas y sus derechos sean lo primero”, decía el comunicado de presentación de Gasteiz Irekia. Y así comenzó su andadura.

Del heterogéneo tronco de Gasteiz Irekia, de las diferentes experiencias y actividades que se han ido desarrollando a lo largo de este tiempo, han brotado ramas-grupos que, aún participando de la misma savia, plantean nuevas dinámicas para caminar hacia los objetivos que Gasteiz Irekia persigue.

Algunos ejemplos. Un grupo de Gasteiz Irekia pone en marcha el Proyecto itinerante ERREFUXIARTE-Gasteiz con la colaboración de una veintena de artistas, Centros Cívicos de Gasteiz y algunos colectivos. Este proyecto itinerante realiza visitas guiadas para los centros escolares y personas adultas de cada zona. Utilizando las obras de arte expuestas y un ágil método interactivo se busca la divulgación, participación, reflexión y denuncia de lo que está ocurriendo. En el mismo contexto también se realizan charlas relacionadas con el refugio, la solidaridad, las guerras y la producción militar en Euskal Herria, convivencia y diversidad, etc.

Integrantes de la Caravana a Grecia-2016 comienzan a crear su propia dinámica. La preparación, las características, y las experiencias del propio viaje a Grecia fueron creando condiciones para imaginar y pensar nuevos proyectos a desarrollar tanto en Gasteiz, como a nivel Euskal Herria y mantener la coordinación y participación con grupos de la Península. El embrión del grupo Ongi Etorri Errefuxiatuak Araba y de Emakumeok Gerraren Aurka-Mujeres contra la guerra comienza a germinar de forma natural.

Ongi etorri errefuxiatuak Araba viene desarrollando en Gasteiz una interesante actividad en representaciones de calle, charlas en centros escolares, semana de recuerdo y denuncia en el tercer aniversario de la tragedia del Tarajal, etc. Fruto de la coordinación entre grupos que existe a nivel de Euskal Herria y de la Peninsula es la organización de dos actividades: la próxima “CARAVANA FRONTERA SUR-2017” que partirá el 14 de julio desde diferentes puntos del estado español y viajará durante una semana hacia la Frontera Sur para denunciar las vallas y concertinas en las fronteras de Ceuta y Melilla así como las políticas migratorias y de asilo de la UE y del estado español y el “Encuentro Internacional de Gernika” que se celebrará los días 29 y 30 de Abril en conmemoración del 80 aniversario del bombardeo de Gernika. Desde Ongi etorri errefuxiatuak nos invitan a participar en el encuentro porque “ Hoy más que nunca es necesario mantener viva la memoria de lo que significó Gernika y decir basta a lo que ocurre en esas otras Gernikas de las que huyen millones de personas.

Convirtamos cada territorio, cada barrio, cada pueblo, cada ciudad… en tierra de acogida”, nos dicen. Gasteiz Irekia se ha ido transformando en un hermoso árbol que, si sabemos cuidarlo, si con generosidad somos capaces de superar los obstáculos que acompañan a todo cambio, iremos creando las condiciones para que cada barrio se convierta en lugar de acogida para quienes lleguen a Gasteiz desde otros lugares y para que seamos “El otro lado de la esperanza”.

Así pues los días 29 y 30 a Gernika a escuchar, reflexionar, denunciar, compartir, debatir, disfrutar, y crear nuevas y fuertes complicidades. Todo será necesario.

Yo acudiré a Gernika porque, además, se lo debo a mi abuela materna Mónica que con su prole tuvo que huir de Durango, tras el bombardeo, para reagruparse con su marido José, mi abuelo.

Entzun
“Bajo  sospecha”  -Juan  Ibarrondo-

“Bajo sospecha” -Juan Ibarrondo-

BAJO SOSPECHA

Es peligroso ser pobre amigo/ es peligroso ser pobre amigo. La frase se repite como estribillo en La Cantata de Santa María de Iquique, donde el grupo Quilapayun narra la masacre de los mineros chilenos en huelga en aquella ciudad andina. Una frase que bien se podría utilizar también hoy día, para referirnos al estado de sospecha que las administraciones vascas, y ciertos partidos políticos, han levantado sobre los pobres en los últimos tiempos. En este país, para el gobierno y buena parte de la clase política, ser pobre es sinónimo de sospechoso, de defraudador potencial, de timador en ciernes…

No se trata sólo de la indignante medida de la huella electrónica para pobres que quiere imponer Lanbide. La obsesión controladora ha llegado a tal extremo, que la prioridad de la normativa sobre la regulación de la RGI, y otras ayudas, se basa más en la intención de controlar que en la de ayudar a la persona empobrecida. La retirada inmediata de la RGI, es la norma casi absoluta ante casi cualquier irregularidad, real o supuesta. De manera, que a menudo, se pone en peligro el proceso de inserción social de la persona preceptora. Todo ello, a causa del rigor controlador de una administración temerosa de crear precedentes, que puedan ser aprovechados por un supuesto defraudador universal siempre atento a aprovechar cualquier resquicio para dar gato por liebre a la administración.

Una concepción del pobre como enemigo, que viene de muy atrás en el tiempo y es común al discurso hegemónico de la derecha y de cierta izquierda. Un discurso que considera al pobre como vago, que no quiere trabajar, y al que hay que atar bien en corto si no queremos que contamine al buen trabajador pilar de la sociedad. Una idea, en el fondo, profundamente mezquina y desconfiada sobre la condición humana.

En los comienzos de la industrialización, en Inglaterra, a causa del inmenso caudal de parados pobres que se morían de hambre tras ser expulsados de sus tierras, el gobierno no tuvo más remedio que subsidiar a las familias y legislar las llamadas leyes de pobres. Millones de pobres acabaron encerrados en centros, sometidos a riguroso control bajo normas absurdas pero draconianas, lo que los convirtió de vigorosos campesinos a parados profesionales, pobres de solemnidad a cargo de la sopa boba. Entonces, para evitar los casos de picaresca, se inició una represión moral y física tan grande, que los suicidios se contaban por cientos cada día en aquellos campos de exterminio para pobres.

Cuenta el historiador Karl Polanyi que las leyes de pobres coincidieron con la prohibición de las primeras hermandades obreras en Gran Bretaña, y no es casualidad, porque, en el fondo -entonces y ahora- el gran fantasma que temen los poderosos no es el “pobre defraudador”, sino el pobre consciente de que su pobreza es funcional a la riqueza de otros… Un pobre pasivo que se convierte en sujeto activo y que acaba luchando contra las normas que permiten la cronificación de la riqueza (y por consiguiente de la pobreza) y su acumulación en cada vez menos manos.

Entzun
“Blokeatuta”  -Jaione  Agirre-

“Blokeatuta” -Jaione Agirre-

Jules Verne handiak “Kazetari amerikar baten eguna 2889. urtean” idatzi zuenean XIX. mendean, bere ohiko imaginazioarekin eta argitasunarekin azaltzen zuen, nola komunikabide handi baten jabea zen munduan agintzen zuena etorkizunean.

Nire ustez, azken aldian, pasa gara ia inongo informaziorik ez izatetik, gehiegizko desinformazioa jasotzera.

Garai batean oso zaila zen zenbait gairi buruzko informazioa jasotzea eta bilatzea, eta, jakina, gai horiek ez ziren aurkitzen gehiengoari iristen zitzaizkigun komunikabideen bidez. Alegia, gutxi iristen zen eta, jakina, pertsona jakin batzuek (boteretsuek) nahi zutena, salbuespenak salbuespen.

Gaur egun, aldiz, “informazioz” bonbardatuta gaude. Alde guztietatik iristen zaigu (sakeleko telefonoa daramagu alde guztietara eta horri begira pasatzen dugu eguna: sare sozialak, egunkari eta aldizkariak, blogak, eta abarrak; ehundaka telebista kate ditugu…). Baina, horrek ez du esan nahi hobeto informatuta gaudenik.

Zabor ugari iristen zaigu eta hori filtratzen eta ezabatzen pasatzen dugu denbora gehiena. Artikulu interesgarri bat aurkitu orduko, mila oztopo jartzen dizkigute hori irakurtzea zailtzeko: iragarkiak, konexioaren arazoak, harpidetzak, lotura berrietara salto egiteko tentazioa… Batzuetan lortzen dugu nahi duguna irakurtzea, baina zoritxarrez, ez zaizue gertatu, ordu pare bat eman izana pantailari begira eta begira, eta gero ez izatea argi zer ikusten eta irakurtzen izan zaren edo zein zen irakurritakoaren muina? Niri sarritan.

Horri gehitzen badiogu, azken aldian irakurri dudan moduan, datu faltsuak ematea dela politikari zenbaiten bidea (eta ez bakarrik politikariena), datu horien egiazkotasunaz eztabaida antzuetan gal gaitezen eta ez benetako eztabaidagaietan…

Gainera, internetek eta berarekin daukagun harremanak sortzen digun gero eta kontzentrazio txikiagoak (dena oso azkar irakurri nahi dugu, labur eta zehatz) eta batzuetan oso zaila dela datuak onak diren kontrastatzea (ikerketa lanak direnean ere, zeren inoiz begiratu ahal duzue zeinek finantzatu dituen eta horrek zelan eragin ahal dien emaitzei?).

Ba, zer esango dizuet, ni, batzuetan, blokeatuta sentitzen naiz… arrain urdina edo eguzkilore olioa onak edo txarrak diren jakin gabe, alegia.

Entzun
“Erantzukizuna  eredu”  -Álvaro  Castillo-

“Erantzukizuna eredu” -Álvaro Castillo-

Aski jakina da hiri baten ekonomiaren martxa egokia izateko, kudeaketan erantzukizunez jokatzea premiazkoa dela. Kudeaketa arrakastatsu batek bi kontu errespetatu behar ditu: alde batetik, ituntzen dena betetzea; bestalde, zure ahalmen ekonomikoarekin bat datorren gastua egitea, hots, ahal duzuna baino gehiago ez gastatzea. Lehenengoa, sarritan proposamen maximalistak egiten dituzten alderdiei egotzi ohi zaie; bigarrena, aldiz, eskuin politikotik hurbil daudenei. Hala ere, Vitoria-Gasteiz bi uste hauek beti betetzen ez direneko froga argia da.
Izan ere, proposamen ugari egin daitezke, baita handizaleak ere, erantzukizun delako hori ahaztu gabe. Esate baterako, Vitoria-Gasteizen makina bat proiektu estrategiko jartzen ari dira martxan pasa den urtetik; hala nola, pertsonen duintasuna errespetatzen eta bermatzen dituzten gizarte politikei bultzada ematea, BRTa, Tranvia, Tuvisaren hobekuntza, urrezko auzoen suspertzea, Gasteiz Antzokia, Emakumeen Etxea etab. Aitzitik, beti argi izanda “gastu” hauek aurrera eramateko diru-sarrera proportzionalak izan behar direla. Horretarako, zergen progresibotasuna defendatzeaz gain, erakundeen arteko lankidetza erabakigarria suertatu da, Arabako Foru Aldundia eta Eusko Jaurlaritzarekin indarrak batu baitira (eta bazen garaia!).
Aipatutako guztiak, besteak beste, martxan jarri izanagatik ere, 2016ko udal kontuek 201.987€ko superavit-a izan dute. Eta, nahiz eta askok, inolako froga gabe, aurkakoa behien eta berriro dioten, exekuzioa %94.76koa izan da. Funtsean, aurrerapenari uko egin gabe, eta hiriak behar dituen auziak bultzatuta ere, itundutakoa bete, eta, aurreko urteetan ez bezala, Gorka Urtaranen goberuak erantzukizunez kudeatu du hiria.
Esan bezala, legealdi honetako proiektuen artean, pertsonen duintasuna bermatzeak garrantzi handia du: bere jatorria, adina, sexua, orientazio sexuala, erlijio-sinesmena, iritzi-politikoa edo ama hizkuntza zeinahi duten gasteiztar orok bere beharrak asetuta izatea. Eta emaitzak nabaritzen hasiak dira jada. Guzti honek, agerikoa denez, eskuin muturrarekin zerikusi gutxi du. Izan ere, jakin badakigu Gasteizen zer den eskuin-muturreko alkate bat izatea; eta, zorionez, ez dirudi errepikatzeko asmoa dugunik. Batzuk sinestarazi nahi digutenaren aurka, aipatutako xede hauek egingarriak dira kudeaketa erantzukizunez eginda ere. Zeinek eta Urtaran kabineteak hau frogatu du.
Horrenbestez, sarritan topikoak albo batera uztea komenigarria da. Are gehiago, honek jokoan dauden proiektu eta ongizate-politikak martxan jartzeko alternatibarik eskaintzen ez badigu. Gezurrak hanka motz! Gasteizen ez da zorrik sortu, guztiz aurkakoa baizik: PPren gobernuak utzitako 68 miloi euroko zorra desagertuz doa egunero. Izan ditzagun argi gure lehentasunak: pertsonak eta Gasteizen aurrerapena. Har dezagun bada, hori bermatzeko bidea, erantzunkizunez kudeatzea.

Entzun
“Orainaldian”  -Irantzu  Lekue-

“Orainaldian” -Irantzu Lekue-

Atzo aurkeztu zuten kultur alternatiboaren mapa. Ba zen garaia. Eta zergatik ez esan, oso polita eta aberasgarria izan zela arlo desberdineko sortzaile gazteak elkarrekin ikustea, elkar ezagutzea eta ibilbide kultural hau osatzea.

Zenbat dira Gasteizen kultura sortu, kultura sustatzen duten guneak? Galdera hori izan zen Orainaldian proiektuaren buru belarri dauden hiru gasteiztarrei otu omen zitzaiena orain urtebete. Kontzertuak, zuzeneko emanaldiak, arte erakusketak nonhai egiten zirela ikusten zuten. Agenda leporaino betetzeko aukera eskaintzen duen egitarau ez ofiziala dagoela ikusi eta horri forma ematea erabaki zuten. Horrela abiatu zuten gerora Orainaldian izenaz “bataiatu” duten proiektua.

Horrela, lehen pausua gune horiek guztiak zerrendatu eta mapan kokatzea zela ulertu zuten. Hitzetatik ekitzara pasatzeko beharra sentitu zutela ulertzen dut orduan hasi zirelako benetan proiektu berri bat garatzen. Kuantifikatzeko beharra izan zuten, zenbat gune ote ziren jakin nahi zuten, bakoitzean zer egiten zen idatzi, zer nolako egitarauak eskaintzen zituzten aztertu eta konturatu orduko zerrenda oso luzea zela azaldu dute.

Gasteiztarrentzat eta kanpotik datozenentzat badira gozotegien mapak, pintxo ederren mapak, jatetxe eleganteen mapak baina… kulturaren mapak? Soilik instituzioek eskiantzen dituzten kultur alternatiben mapak zeuden. Horregatik, Gasteizko Euskara zerbitzuak eta Arabako Foru Aldundiaren “Gazte Sortzaileak” deialdira aurkeztu zuen proiektua eta epaimahaiak aukeratu egin zuen.

Mapa auzolanean eraiki behar zela erabaki zutela azaldu dute. “Auzolanean eraiki oso zaila delako pertsona bakar batek, bik edo hiruk Gasteizen egun dauden ekimen eta gune horien guztien berri izatea. . Horretarako story map-en inguruko ikastaroa antolatu zuten Oihaneder Euskararen Etxean eta bertaratu zirenekin, zerrenda “anitza eta zabala” osatu zuten. Landak zalantzak sortu zitzaizkiela azaltzen du “ez baita erraza horrelako mapa bat eraikitzeko hartu beharreko erabakiak hartzea”. “Zer nolako guneak sartzen dituzu? Eta zeintzuk ez?“ . Horregatik, kultur ekimenak antolatu, sustatu eta laguntzen dituzten guneak sartzea erabaki dute. “Eskuzabaltasunez, malgutasunez, jokatzea erabaki genuen horregatik, kultura matematika ez delako”. Mapan egoteko, hortaz, aipatutako ezaugarriez gain, lekua publikoa behar da izan, hau da, ordutegi bat duena edo, herritarrei sarrera ahalbidetzen diena.

Gasteizko Kultur alternatiboaren mapak Zuloa, Monstrenka, Baratza, Gero arte, Teantro, Zas, ARTgia edota Sukubo moduko guneak hartzen ditu baina baita Parral, Gora Project, Herre 74, Black Salad tabernak ere “tabernak izan arren eurek ematen diotelako benetako bizitza hiriari”. Errekaleor auzoa ageri da, Gasteizko Gaztetxea, Sumendi edota Helldorado edo Orbain moduko kultur elkarteak. “Zeinek pentsa zitekeen soilik Gasteizen horrelako 70 gune baino gehiago daudela?

Gasteizen kaleko kultura bizi bizi dagoela adierazten du honek guztiak. Bizirik dagoen kultura , kontutan hartu behar duguna. Hau positiboa bada ere, badira heltzeko dauden gai garrantzitsu batzuk: horien artean artisten baldintzak dira garrantzitsuenak. Has gaitezen horri ere buelta bat ematen. 

Entzun
“Korrikaren  kontrako  manifestu  anputatua”  -Iban  Zaldua-

“Korrikaren kontrako manifestu anputatua” -Iban Zaldua-

“Gaur, txubaskeroa jantzi, eta Korrikaren kontrako manifestu bat irakurriko dizuet. Has nadin:

 

Alde batetik, Korrikaren aurka nago jarduera nekagarria delako, fisikoki nekagarria alegia. Santi Leoné idazle nafarrak ironikoki esan duen bezala, ‘Euskara ikastera ez ezik, kirola egitera ere behartzen gaituzte’. Eta ni, sedentariotasunaren aldeko porrokatu  naizen heinean, mugitzera eta izerditzera behartzen nauen ororen kontra nago, printzipioz. Euskaraz aritzea, gurea bezalako gizarte diglosikoan, nahikoa nekagarria izango ez balitz bezala, berez…

 

Beste alde batetik, eta horrekin lotuta, Korrikaren kontraesankortasunak harritzen nau pixka bat: Gasteizen, behintzat, festa eta farra egiteko aitzakia ez bereziki ezkutua bihurtu da Korrikaren igarobidea, zeina, ez kasualitatez, ostegun “unibertsitario” arretxetar batean kokatzen baita ia beti. Kirola gehi mozkorraldia, beraz? Bizitza sanoa eta bizioa, batera? Ze mezu burmuin-eztandagarri bidaltzen ari gara horrekin guztiarekin?

 

Hirugarrenik, euskal erromeria aldarrikatzaileen eredura emanda dago, beraz, Korrika, eta, alde horretatik, ez da harritzekoa halakoekin beste ezaugarri bat konpartitzea: Euskal Sinekdokerako joeraren enegarren erakusgarri izatearena, hain zuzen ere. Partea osotasunaren pareko eta ordezko egitea ohikoegia dugu euskaldunok, kasu honetan AEK erakundeak antolatzen duen jarduera bat Euskararen Aldeko Ekitaldi Orokor bihurtzearena. Alde batera utziz, AEKz gain, euskalduntze-alfabetatze alorrean badaudela, Gasteizen bertan, IKA bezalako sareak edo Udaberria bezalako euskaltegiak, edo Hizkuntza Eskola Ofiziala bera. AEKrena euskara ulertzeko (eta euskara irakasteko) moduetako bat besterik ez dela ahaztea eraman gaitzakeen zerbait, azken finean.

 

Edonola ere, Korrikaren kontra aritzeko nire argudio nagusiak itxurakeriarekin du zer ikusia: nola, ospakizunean parte hartze hutsarekin, gure barrenak garbitu eta euskararen alde gaudela berresten dugun, izerdi pixka bat (edo pila bat) botatzearen truke soilik. Ondoren, erdaraz bizitzen jarraitzeko, kontzientzia kargu handiegirik gabe. Ez dut zalantzan jartzen parte hartzaileen borondate ona, ezta gutxiago ere, baina Gasteizen, behintzat, ikustekoa (eta entzutekoa) zen, adin ezberdinetako ikasle jendearen artean, Korrikarako kedada nola antolatzen ari ziren, sistematikoki… gaztelania huts eta ederrean. Ba niri hori, zer nahi duzue esatea, baina…”

 

Une horretan, aldarrikapen honen lehenengo bertsioaren ozenezko froga moztu dit andreak, ordura arte pazientzia handiaz entzuten aritu dena, eta bota dit segidan: “Arazoa da zu erretxinduta zaudela, Pérez-Reverte edo Marías baten gisa, Korrikak behartu zaituelako zure Gasteizko Irakurle Klub txatxu horren bilera astebete atzeratzera, egun berean tokatzen zirelako biak. Ba izorratu, laztana”.

 

Eta hor isildu behar izan dut, eta manifestua amaitu gabe utzi. Handik ordu batzuetara, baina, erantzun egoki bat bururatu zitzaidan (niri, erantzunik onenak, galdera jaso eta bizpahiru ordu geroago okurritzen zaizkit beti): zer da euskararentzako eraginkorragoa, euskararen aldarrikapen ekintza sinboliko erraldoi eta guztiz autokontziente bat (baina aldi berean kontraesanez betea)? Ala inolako asmo aldarrikatzailerik gabe, baina euskaraz normal-normal egiten den ohiko saio txiki bat…?

 

Badakit zein den Soziolinguistikaren erantzuna. Eta Soziolinguistikarena beti nagusituko zaiola, bere zama metaforiko guztiarekin, zaharruno erretxinduarenari. Baina, hala ere…

Entzun
“Aspermina”  -Blanca  Urgell-

“Aspermina” -Blanca Urgell-

“Haurtzarotik, zer botatzen duzu faltan?” galdera topikoa egingo balidate, lehen lekuan ez nituzke aipatuko orduko lagunak, orduko joku eta jostailuak, orduko sasoia eta malgutasuna, ez zirenak inoiz oso handiak izan, baina oraingoekin konparatuta handiak iruditzen zaizkidanak. Ezta familiaren lehen kotxea, pasteleroa tarta eskuan erakusten zuen kolore ñabarreko “bi zaldiko” hura, hala lan egiteko nola txangoan ibiltzeko ere erabili behar genuena. Ezta ere —eta hau handia da gero!— anaiarekin jolasean eman nituen ordu ederrak, oroimenak ematen didana baino are sarriago zartakoka bukatu bide zirenak. Ezta aitaren izterrari helduta munduari behe-behetik begiratzeko neukan ohitura, amaren umetokitik aurrera izan dudan babesleku ziur eta goxoena. —Eta hemen Etxepareren bertsoa datorkit gogora: harzaz orhit nadinian, bihotza doat ebaki—.

Ez, ez. Horietako bakar bat ere ez nuke lehen lekuan aipatuko, aspertzeko aukera baizik. Horixe berreskuratuko nuke, ahal izanez gero. Anaiak “Zertara jolastuko gara?” ordu laurdenean behin esaten zidan une astun haiek. Bazkalostea afalaurreraino sofan botata telebistako kate bakarrari begira emandako igande arratsalde aspergarriak. Besaulki berde haietan Blytonen Bostak-en liburuak irakurtzen igarotako ordu amaiezinak, eurek jengibre pastela jaten zuten bakoitzean nik gaileta poltsa despentsatik hartzeko bakarrik etenak. Erlojuari begiratu eta ordubete ere joan ez dela jakitea, arnegatuta. Komuneko sapaia fregonarekin garbi nezakeen saiatzea, gaitzerdi ezer txarrik egin gabe. Burua astun, gorputza sorgortuxe, arima ilun ere bukatu arren, halako orduetara itzuli nahi nuke egun erdi batez baino ez balitz ere.

Orduak egun, egunak aste eta asteak luze gertatzen ziren orduan. Ez zen pelikularik, etxeko lanik, libururik, egitekorik, bisitarik, jolasik, ez bidaiarik, aurrean neukan denbora osoa betetzeko lain zenik. Orain, aldiz, gosaldu orduko afaltzeko ordua dator, ordenagailua ireki orduko semearen bila joan beharra daukat, eskola hasi orduko amaitu behar dudala ohartzen naiz, astelehena igaro eta —ez jakin nola— igande goizean nago, egin nahi nuenaren erdia ere amaitu gabe. Orain, urtea hasi eta instant batean bukatu egiten da. Udazkena dator urtarrilaren ondoan eta amak larogei urte bete ditu nik zenbat beteko ditudan gogoratzeko asmo maltzurrarekin.

Egun batzuetan, benetan, aspermina daukat.

Entzun
“Hiri  kondairak”  -Koldo  Alzola-

“Hiri kondairak” -Koldo Alzola-

Zuetako gehienok entzungo zenuten noizbait hiri kondairaren bat. Gustu guztietarako daude: Ricky Matin zaletu baten logelako armairuan gordeta zegoelarik, telebistako saio bateko sorpresaren protagonista izan behar zuen neskatoak, marmelada pote bat tarteko, bere fantasia zoofilikoak praktikan jarri zituenekoa; edo Ana Obregon hegazkin batean zihoala, presio aldaketaren eraginez, protesiek eztanda egin ziotenekoa; edota Debako errepidean istripu batean zendu zen errebueltan bertan gauero autoestopean dabilen neskarena. Kondaira horiek guztiek komuneko ezaugarri batzuk dauzkate. Kontatutakoa egia delako inongo zantzurik ez badago ere, berri emaileak itsu-itsu sinesten du istorioaren egiazkotasunean. Normalean hirugarren mailako informatzaile bat izaten da gertatutakoaren lekuko zuzena, koinatu baten lehengusuaren laguna edo. Istorioak egia izateko itxurarik ez izanagatik, kontalariak sinestu egin nahi du, horrelako gertaera harrigarri baten berri emailea izateak interesgarriagoa egiten baitu bere bizitza aspergarria. Azken aldi honetan badira watsapp taldeetan bolo-bolo dabiltzan hiri kondaira mordo bat, baina bereziki kezkagarriak iruditzen zaizkit siniskerien jomugan gizarteko sektorerik ahulenak edo gutxituenak dituztenak, horien artean komunitate musalmanaren ingurukoak. Batek baino gehiagok jasoko zenuten, seguraski, Villagordoko alkatea eta eskolako jantokiko txerri okelarena. Informatzaile anonimo baten arabera Jaengo Villagordo herriko komutitate islamiarrak txerri haragia debekatu nahi du eskolako menuan, eta alkateak uko egin dio musulmanen aldarrikapenari. Igorleak exijitzen die kanpotarrei euren usadio barbaroak utzi eta ohitura espaniarrei men egin diezaietela, mundu guztiak dakielako ohitura espainiarrak zibilizatuagoak eta kultuagoak direla, eta nahi izan ezean, alde egin dezatela etorri diren bide beretik. Gutxieneko sen kritikoa duen edozein irakurlek berehala somatuko dio hiri kondaira kiratsa mezuari, are gehiago, googlen bilaketa azkar bat egin eta egiaztatzen badu aipatutako zurrumurrua Frantziako eskuin muturreko sektoreetan duela jatorria, eta berak jasotakoa originalaren itzulpen trakets bat baino ez dela. Baina bidaltzaileak kontatutakoa sinistu nahi izan duelako bidali du; eta egiazkotasun itxurarik ez badu ere, benetan sinistu nahi du, gainera;   inkonszienteki bere aurreiritzi xenofobo ezkutuenak egiaztatuko dituen zantzu baten bila dabilelako.

Entzun
5 orrietatik 1 orria12345

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR