“Hizkuntzaren  Glamour-az”  -Patxi  Goenaga-

“Hizkuntzaren Glamour-az” -Patxi Goenaga-

Egunotan behin eta berriz ari gara entzuten komunikabideetan euskararen erabilera sustatzeko asmoa duen iragarki bat: euskara bihotzetik ezpainetara! Alegia, beste hitz batzuekin esateko: hizkuntza maitatzea ondo dago, baina euskaldunon kasuan maitatze hutsak ez du balio, gure hizkuntza ezpainetan (eta belarrietan) ez badabil. Hor dago koxka!

Egia esan behar badut, iragarki honek tristura pixka bat sortzen dit neuri. Beharbada, sentipen hau adinak berekin duen malenkoniari zor diot. Malenkonia edo desolazio hau neurea bakarrik  balitz, neure arazoa litzateke eta neurekin joango da.

Norbaitek esan zuen hizkuntzak ez direla desagertzen ez dakitenek ikasten ez dutelako, dakitenek erabiltzeari uzten diotelako baizik. Egia.

Euskaraz hobeto edo gaizkixeago molda daitezkeenen artean, denok ezagutzen ditugu aski- ondo jakin arren, kosta egiten zaienak, eta ahal dela ezpainetaratzeari uko egiten diotenak. Eta, jakina, solaskidea ere erdaraz egitera behartzen dutenak. Hauetako batzuek bihotzaren sakonean badaramate euskara baina erosoago sentitzen dira jakite hori bihotzean goxo-goxo gordeta, nahiz eta jarrera horrek solaskideari ere euskaraz baliatzea oztopatzen dion. Hauen artean, esango nuke, batzuek euskarari dioten maitasuna hain da handia non ez zaien zuzena iruditzen, nonbait, beren ezpain moteletara eramatea. Euskarak hiztun hobeak merezi dituelakoan edo. Holakoei zuzendatukoa dirudi iragarkiak. Ongi.

Bada beste multzo bat, euskaraz ‘normal’ egiten dutenak baina den baino askoz zailago irudikatzen dutenak. Nahiz eta euskaraz tutik ez jakin, inor ez dut oraindik aurkitu, euskara oso hizkuntza zaila dela uste ez duenik eta esaten ez duenik. Hauek ez diote euskarari mesederik egiten: banaka hartuta, hizkuntza guztiak dira berdin konplexuak eta berdin errazak. Jakina, familia bereko hizkuntzez ari garenean (hizkuntza erromanikoez adibidez) axaleko antzekotasunak bistan izan ohi dira. Euskara, nolabait hizkuntza umezurtza denez, guretik besteetara zubia luzea eta korapilatsua gerta liteke.

Baina bihotzean edo ezpainetan dugun hizkuntza edozein delarik ere, burmuinean dugun sena bera da.

Lehengo batean hementxe bertan hizpide izan genuen Beatriz Fernandez-en liburua: Euskara para castellanohablantes. Euskara beste edozein hizkuntza bezalakoa da, guztiek partekatzen baitute gramatika unibertsal dei daitekeen hori, hizkuntza sena, Steven Pinker-en liburu bikainean  ageri den bezala (Steven Pinker (2010), Hizkuntza sena. EHU).

Hizkuntzak, hortaz, hiru kokaleku dituela ematen du: bihotza, ahoa eta hirugarrena, burmuina. Baina, hain zuzen, alderantzizko hurrenkeran ezarri beharko genituzke: burmuinak kontrolatzen du dena, hizkuntza ezagutza bat baita, jakite bat. Burmuinak sortzen duena, nolabait esateko, ahora iristen da. Gizakiok geure bihotzean ere hizkuntza asko izan ditzakegu. Berez, munduko hizkuntza guztiak izan behar genituzke bihotzean. Inongo hizkuntzarik ezin da gorrotatu, ez du zentzurik. Hala ere, ezagutu ez arren eta horrexegatik hain zuzen, ez-ikusia ere egin dakioke hizkuntza bati, ez gorrotatu arren.

Burmuinean daukagun hizkuntza sen hori unibertsala da eta hizkuntzalaritza teorikoak horretaz dihardu. Hizkuntza erreal bakoitzak ere (euskarak, gaztelaniak, frantsesak…) bere gramatika du. Hauetaz arduratzen den jendea bada eta hauen lanaren fruitu izango dira hizkuntza jakinen gramatikak. Euskal gramatikak, esate baterako. Eta hauek laguntzen ahal digute hizkuntzek nola lan egiten duten ulertzen, eta horrenbestez, maitatzen eta erabiltzen.

Eta hizkuntzarekiko maitasunaz ari naizenez, ez dut gaurko saio hau amaitu nahi –datorren udazkenean zer gertatuko den ez dakigu- laster kalean izatea nahi dudan neure gramatika aipatu gabe. Urte luzeak daramatzat horretan, baina nire ustez, orrialde kopurua gorabehera, irakurgarria eta atsegina izatea nahi nuke. Badakit zaila dela hori, baina saiatu behintzat saiatzen ari naiz. Nolanahi ere, ezin ditut burutik kendu gramatika hitzarekin zerikusia bide duten bi hitz: glamour-a batetik, eta kalamatrika bestetik, biak elkarren kontrakoak.

Glamour hitza, ‘grammar’ hitzetik omen dator, alegia, irlandarrek hizkuntzan iaioak ziren pertsonei erreferentzia egiteko erabiltzen zuten, hala nola idazleei edo kontatzaileei. Hitz hau gero,  Bretainia Handian glamour izatera pasatu zen. Ondoren, idazteko nahiz gauzak kontatzeko dohain berezia zutenak ez ezik, beren edertasunagatik, dotoreziagatik edo xarmagatik liluratzen gaituzten pertsonak, ekintzak… aipatzeko erabiltzera pasatu ziren. 

Ingelesek gramatikaren alde xarmagarri horri erreparatu diote glamour hitzari sarbidea ematerakoan. Euskaldunok –ez dut pentsatu nahi zergatik- gramatika horri berorri xarmaren alderdia ez, beste bat ikusi diote, eta kalamatrika hitzari bide eman. Batzuentzat glamour-a dena beste batzuentzat, kalamatrika (‘Hizkera nahasi, ulertezina edo itzulinguruz betea’, gure hiztegien arabera). Horra, nire beldurraren zergatia. Gramatikak, euskarak azken batean, duen glamourraren, xarmaren… alderdia ikustea eta ikusaraztea nahi nuke, eta ez kalamatrikarena. Eta hau neure bihotzaren erdi-erdian euskarak duen lekuagatik.

 

      

 

Entzun
“Araba,  oraindik  zazpigarren  alaba?”-Iñaki  Martinez  de  Luna-

“Araba, oraindik zazpigarren alaba?”-Iñaki Martinez de Luna-

Garai batean, Araba euskaraz ekitaldia zen euskararen aldeko ia ekimen bakarra gurean. Korrikak ere gure bazterrak euskaraz tindatzen zituen bi urtetik behin, baina Araba Euskaraz urtero-urtero, hutsik egin gabe. Horretan agortzen ziren -edo ia- euskararen aldeko erakustaldiak jendaurrean. Bi ekimen horietan izan ezik, euskararen presentzia publikoa anekdotikoa zen. Euskarari dagokionez, Araba zazpigarren alaba baino ez zen.

Baina euskararen legamia bere lana egiten ari zen, isil-isilean, giro euskaltzaleetan. Baina ez zegoen ahalegin eta ospakizun jendetsurik.

Nork esan garai horietan, urte batzuen buruan euskaraz egiteko ahalegin kolektiboa egingo zela Arabako herri batzuetan? Lehenbizikoa Arabako Lautadan burutu da, 2016an, Agurain 75 ordu euskaraz ekimenaren eskutik.

Oraintxe badugu Araban bide beretik abiatuko den bigarren udal bat, Zuiakoa hain zuzen.  Aste honetan bertan -zehatzago esanda bihar, asteazkenean- ekingo diote zuiatarrek Baietz 42! izeneko ekimenari. Helburua, hizkuntza ohiturak aldatzeko lehenbiziko pausoa ematea, horretarako euskaraz ahalik eta egoera gehienetan erabiltzeko konpromisoa hartu duten herritarren bulkadaz baliatuz.

ALEA aldizkariak kontatu digu “Zuiako herritarren %30ak badakiela euskaraz, eta %51ak hitz egin ez, baina ulertzen duela.” Baina, horrekin batera, aldizkari horrek gogorarazi digu “kale neurketaren arabera, udalerriko elkarrizketen %6 baino ez dela euskaraz.” Izugarria da gaitasunaren eta erabileraren artean dagoen arrakala, bai. Baina hori ez da Zuian bakarrik gertatzen. Aramaioko egoera salbu, ia Araba osoan antzeman daitekeen desoreka hori; alegia, euskarazko gaitasun maila handi samarrarekin batera hizkuntza horren erabilera ñimiñoa, erabilera maila ipotxa.

Bada, orain, hori aldarazteko une egokia. Badago gaitasun eta erabileraren arteko arrakala gainditzeko aukera paregabea.

Aroa Arrizubietak, Euskal Herriko Eskolarteko 2017ko bertso txapelketa irabazi berri duen arabar gazteak, argi utzi du ez duela nahi Araba zazpigarren alaba izaten jarrai dadin. Agurain eta Zuiako hainbat herritarrek ere ez.

Entzun
Tertulia  |  “Emakumeak  oholtzan”  -Izaro  Andres  eta  Ana  Iruretagoyena-

Tertulia | “Emakumeak oholtzan” -Izaro Andres eta Ana Iruretagoyena-

Euskal musika eszenaz, inertziez, erronkez, zailtasunez eta aukerez aritu dira Izaro Andres, Ane Bastida, Onintza Rojas, eta Olatz Salvador musikariak Klitto-k eta Topatu-k ekoitzi duten dokumentalean: “Emakumeak Oholtzan”. Kameren atzean egon da lanean Ana Iruretagoyena kazetaria eta berarekin eta Izaro Andresekin hitz egin dugu ARABA HIZPIDEn. Dokumentalaren nondik norakoetaz ez ezik, bestelako kontuak ere jorratu ditugu gurean.

Gai ezberdinen inguruan hausnartu dugu gurean:

  • Nola feminizatu musika?
  • Nola eraiki eszenatoki musika gune askeak?
  • Musikak generorik dauka?
  • Nola lortu benetan musika estilo eta eredu feminista bat?
Entzun
Caser  erresidentziako  langileek  borrokan  jarraituko  dute,  lan  baldintzak  hobetu  nahian

Caser erresidentziako langileek borrokan jarraituko dute, lan baldintzak hobetu nahian


Caser erresidentziako langileek mobilizazioak mantenduko dituzte Gasteizen, langileen erratioetan eta lan baldintzetan hobekuntzak lortu nahian. Azkenengo egunetan mobilizazio ezberdinak egin dituzte erresidentziaren inguruan, baina Arabako Batzar Nagusietan ere egon dira, Aldundia bera baita erresidentziaren kudeaketan ardura nagusiena duen instituzioa.

Egun, 110 langile daude Caser erresidentzian lanean Gasteizen, eta enpresa batzordea UGT eta ELA sindikatuek osatzen dute: orain arte ezinezkoa izan dute akordio bat lortzea. 2017ko martxotik lanuzteak egin dituzte langileek etengabe, baina enpresak ez du mugimendurik adierazi; ez enpresak, ezta Aldundiak ere.

Enpresako langileek behin baino gehiagotan salatu dute langile gehiago behar dituztela lanean, erratioak erresidentzia publikoetakoekin alderatuz. Adibidez, gainontzeko erresidentzietan 5 pertsona dituzte langile bakoitzeko; Caser erresidentzian, aldiz, 12. Caserreko plazetatik, egun, 150 pribatuak dira, 54 kontzertatuak (Aldundia) eta azken 25ak osasun zerbitzukoak.

ELA sindikatuko Bego Ozaetarekin hitz egin dugu gatazkaren inguruan ARABA HIZPIDEn. Ozaetak adierazi duenez, langileek 7 minutu dituzte agureak dutxatu ahal izateko.

Entzun
“Aldaketaren  bigarren  urteurrena”  -Alvaro  Castillo-

“Aldaketaren bigarren urteurrena” -Alvaro Castillo-

Badira bi urte Gasteizera aldaketaren lehen izpia heldu zenetik; itxaropenez beteriko izpi beroa. Izan ere, 2015eko ekainaren 13an, gasteiztarrok hautetsontzietan zein kaleetan esandakoari jarraiki, gehiengo aurrerakoi batek Javier Maroto alkate ohia kaleratu zuen, Gorka Urtaran gure hiriko alkate eginez. Egun hartan poza eta zirrara izan ziren nagusi. Garai ilun eta lotsagarri bat atzean utzi genuen, guztion artean Gasteiz anitz, parekide, koloredun eta euskalduna eraikitzeko.
Aski ezagunak diren egun hartako sentipenak albo batera utzita, gogoeta egin daiteke bi urte bete diren honetan, nahiz eta proiektu eta erronka nagusiak etortzeke dauden.
Lehenengo eta behin, ezin da ahaztu zer-nolako herentzia jaso zuen Urtaranen Gobernuak: 68 milioi euroko zulo ekonomikoa, alajaina! Arazo honi, erantzunak eman zitzaizkion akordio historiko batek ahalbideturiko neurrien bitartez. Jakina denez, 2016ko aurrekontua Gasteizko indar politiko guztiek babestu zuten. Guztiak, bat izan ezik: zein eta Alderdi Popularra (PP)! Neurri horiek arazo ekonomiko larri hura konponduz joan dira, hiritarron bizi kalitatean eragin kaltegarririk izan gabe.
Programa politikoa betetzeaz beste, ideologikoki ezinbestekoa da Gasteizek eman duen 180ºtako bira aztertzea. Hori aunitz ikusgarria da Urtaranen gobernuak izan dituen oinarriei so eginez. Esate baterako, garrantzi handia eman zaio elkarbizitzaren babesari, tentsio politiko eta sozialaren jaitsiera sustatuz, akordioak bilatuz eta gatazkak ekidituz.
Gasteizen eman den beste aldaketa bat ekonomiarekin zerikusia du, langabezi-tasa nabarmenki egin baitu behera. 20.000 langabetu gasteiztar izatetik, 17.000 izatera pasatu gara. Hau da, 3.000 langabetu gasteiztar gutxiago daude. Nahikoa ez den arren, berri ona da, eta hiria bide onetik doala berretsi baino ez du egiten.
Aldaketaren egunetik, gutxi batzuk aurreko urteetan gure hiriari jarritako usan garratzak ihes egin du. Hiritarron parte-hartzea sustatu da. Gardentasunean pauso erraldoiak eman dira, Gasteiz abangoardian jarriz. Mugikortasuna hobetu da, hala nola, laster martxan jarriko diren tranbiaren proiektuekin, bus expresarekin eta trenaren lurperatzearekin. Auzo zaharrentzako makina bat proiektu aurkeztu dira, Koroatze auzoaren berriztea edota diru-laguntzak kasu. Eta, besteak beste, erdiguneako merkataritzaren suspertzea ondorio izango duen Masterplana aurkeztu da. Beste era batean esanda, berri usaina Gasteizera heldu da.
Proiektu hauen eta beste askoren emaitza nagusiak 2017 urte honetan zehar ikusiko dira, ziur. Eman eta emango diren aldaketa guztiak gizarte eta indarpolitikoen arteko akordioen bidez lortzeaz gain, instituzioen arteko elkarlanari zor zaizkio. Aurreko urteetako giro gatazkatsua alde batera utzita, lankidetza eta elkarrizketa oinarritzat hartu dira. Eta, erabaki honen onurak agerikoak izan dira; besteak beste, Eusko Jaurlaritzak Gasteizen hiriburutasun kanona bikoiztu izana, 40 miloi eurotara helduta.
Edonola ere, jazo den aldaketa mota definitzeko hitza OREKA izango litzateke: Gasteizek aurrera egiteko, gasteiztarron gehiengoaren aburua batzeko gai izatea. PPren
eskuin muturrak edonolako akordioak zeharo baztertzen ditu, hiriaren kaltetan, Urtarani EH Bilduren mende egotea egozten dion bitartean; EH Bilduk, bere aldetik, datu guzti hauekin ezikusiarena egiten du, eta Urtarani PPren alboan egotea aurpegiratzen dio.
Bi muturrek horrelakoak esatea esanguratsua da, oso, hiri honetan aldaketak zentralitatea irudikatzen duela esan nahi baitu.
Muturren jarrera, ez da, ordea, berri ona, inolaz ere. Tamalez, badirudi batzuk aldaketa egun horretarik, ekainaren 13 horretarik, ezer ikasi ez dutela. Irakaspenik atera ez dutela. Gasteiz guztion artean eraiki nahi ez dutela.
Hala ere, hiritarrok Gasteizek emandako aldaketak suposaturiko progesua kontuan harturik, argi dugu itxaropentsu egon bagaudela. Baita exijente izan gaitezkeela ere, gure ordezkariei hiriaren onerako akordioak bila ditzatela eskatuz.
Badira bi urte alkatez aldatu ginenetik eta alkateak akordioaren bide hori hartu zuenetik. Ea gainontzeko taldeak berriro batzen zaizkion, 2016an gertatu bezala. Ez da berandu. Aurrera jarraitu nahi dugu.

Entzun
“Femeninotasunak  eta  keriak”  –  Blanca  Urgell  –

“Femeninotasunak eta keriak” – Blanca Urgell –

Orotariko Euskal Hiztegia-n begiratu eta ikusiko duzue ez dagoela honbre-rik euskaraz, neuk behintzat Onbre! harridura-esapidea irakurri eta entzun badut ere (erabili ere erabili dut inoiz, mea culpa, jeje). Ostera, ez dago matxo ere, ezpada Bermion ‘handia’ esateko-edo. Aldiz, bada enbra, Bizkaian oso sartua hiztegi horretako datuengatik ez ezik, belarri hauek entzun dutenagatik ere (baina ez errepikarazi entzun nuena, desatsegina baitzen oso). Bada baita femenino ere, Etxeberri Sarakoak gramatika-adieran erabilia XVIII. mendearen hasieran. Arxu zuberotarrak emea erabili zuen horretarako; adibidez, frantsesezko eme izenak aipatzen ditu, eta ez izen femeninoak; halaber, Martin Harrietek urrixa erabili zuen horrela —ezagutzen hitz eder hau? ez da egunero entzuten eta!—. Halere, Etxeberri Sarakoa izan denez, gaztelania hutsarekin batera, euskara batuko gramatika terminologiaren oinarria, ba femeninoa guk ere.

            Urrixa-ren etimologiarik ez dakit, baina eme ezin gertuago dago frantses idatzizko femme-tik, ezta?, eta aspaldi lotu izan da etorki bereko bearnesezko hemne-rekin. Etimologiak zailtasunak ditu, baina, nolanahi ere, politena da hitza Euskal Herri osokoa izatea, hots, polit hitzarekin batera okzitanierazko edo, nahiago bada, gaskoierazko mailegu orokor zaharrenen multzo urrikoa.

            Eme hitzean bildutako Voltoireren “Hitzak dire emeak eta obrak harrak” esapide honek ez luke huts egin behar matxismo historikoaren antologia batean. Euskaraz garatu du hitz honek, eme-k, ‘leun, goxo’ adiera, “Minzo emeak bihotz gogorra bera diro” dioen Oihenarten atsotitzak erakusten diguna. Baina badu beste adiera bat, Txomin Agirrek bakarrik lekukotua, ‘beldurtia, koldarra’, gure hitzek norabide gaitzesgarria hartzea zeinen erraza den berriro ere gogoratzen diguna; hala bada, esaten du norbaitek norbait “Bildurti-emetzat eukala, gudara ezeioalako”.

            Iraingarririk ez dute bildu Orotariko-koek oro har, baina ezta laudatzekorik ere emakume sarreran. Beno, Juan Antonio Irazustaren 1950eko perla hau kenduta: “Emakume jaio ez bazan gizon aundia izango zana”. Ai, ene!

            Oro har, zer espero genezake, ia bakarrik ikuspegi maskulino, tradizional, atzerakoi eta sarritan erreakzionario batetik idatziak izanik euskal idatzitan gehienak? Beno, Orotarikoa-ren corpusa 1970ean edo amaitzen dela jakinik, ez da harrigarria lesbiana eta lesbianismo hitzak behin ere ez agertzea, adibidez. Eta, halaz ere, beti dago ezustekorik genero kontuetan: izan ere, Agirre Asteasuko apaizaren idatzietatik hauxe jaso du Orotarikoa-k: “Atsegiñ lotsagarriak artzea gizonak gizonakin, emakumeak emakumeakin”. Hara! Pasarte hori lortu beharko da, ezta?

Entzun
Preso  eta  iheslarien  etxeratzearen  aldeko  dinamikari  amaiera  emango  dio  Ireki-k  larunbatean  Gasteizen

Preso eta iheslarien etxeratzearen aldeko dinamikari amaiera emango dio Ireki-k larunbatean Gasteizen

Hilabeteetako lanaren ostean, Ireki dinamikak amaiera emango dio bere ibilbideari larunbat honetan Gasteizen antolatutako manifestazio nazional batekin. Fabrika, ikastola edo ospitaleetako lana ez da amaituko, lan eremuan ere preso eta iheslarien etxeratzea lantzen jarraituko dute, baina beste formatu eta izen batekin.

Urrian hasi zen martxan Ireki. Sindikatuen sigletatik haratago, langileen artean euskal preso eta iheslarien etxeratzea mahai gainean jartzea izan da haien helburua. Ikasturtea amaitzera doan honetan, dinamikak ere azken txanpari egingo dio aurre hurrengo egunetan: larunbatean amaituko du Irekik bere bidea, Gasteizen. Hilabete guzti hauetan zehar, elkarretaratzeak, zutabeak, ekimen ezberdinak eta lantegiz lantegiko lana egin du, sinadurak biltzeaz gain, lankide ezberdinen artean egoera azalduz.

Dinamikaren helburu nagusietako bat sinadurak biltzea izan da, langileen artean eta aurrez aurre, online sinadurak ekidituz. Horretarako, gainera, Korrika amaiera jaia, Gazte Akelarrea edo beste ekimen jendetsu batzuk baliatu dituzte lortu nahi dituzten 15.000 sinadurak eskuratzeko. Eneko Yurramendik ARABA HIZPIDEn azaldu duenez -elkarrizketa beherago entzungai-, larunbateko manifestazioaren amaieran emango dute sinaduren kopuruaren berri. Gainera, preso eta iheslariak etxeratzeko borroka lan esparru ezberdinetan mantenduko dutela baieztatu dute, baina beste ordezkari batzuek hartuko dute lekukoa: larunbatetik aurrera emango duten honen berri ere bai.

Manifestazio nagusia Gasteizko Postas kaletik 12:30etan abiatuko den arren, ez da eguneko zita bakarra izango. 11:00etan, bi zutabe abiatuko dira langileen bi eremu ezberdinetatik: Otazu eta Arangiz, azken mobilizazioarekin bat egiteko. Euskal Herriko txoko ezberdinetatik langile ugari hurbilduko dira Gasteizera; horretarako, autobusak antolatu dituzte, batez ere hiriburuetatik.

 

 

 

 

Entzun
“Low  cost  harategia”  -Koldo  Sagasti-

“Low cost harategia” -Koldo Sagasti-

Iragan maiatzaren 7an gertatu zen. Fabiana Goicoechea Caracaseko hiribide nagusian zebilen paseoan. 16 urte baino ez zituen, zertarako den bizitza jakitera iritsi gabea. Erregimeneko soldadu bati ez zitzaion; nonbait; nerabearen aurpegiera, jarrera edota begirada desafiatzailea gustatu; mehatxugarritzat hartu zuen. Ikararen ikaraz fusilaren kolpekariari eragin eta bi tiro jaurti zizkion. Adingabearen zerraldoa azken hatsetan zetzala ordu horietan hiribidea lepo betetzen zuen jendea saiatu zen zaurituari laguntzen, alferrik, soldaduek piper-gasa jaurtiz oldartu baitzizaizkion jendetzari. Eta hortxe utzi zuten botata neskatoa apurka-apurka odolustu zedin. Gerora, armadak, borreroaren erantzunkizuna zuritzearren, neskatilak labana batez hamar soldadu eraso nahi izan zituela argudiatuko zuen prentsa-ohar batean. Eta horrelaxe amaitu zen afera. Ez zen inongo ikerketarik ireki; ez inolako erantzulerik bilatu; gertaera ez zen, antza, prentsako albiste labur bat ere betetzeko adinakoa izan.

Baina zergatik egin ote zuten ezikusiarena mundu osoko prentsaren hedabideek Fabianaren erailketaren aurrean? Akaso Fabiana ez zutelako Carakaseko hiribide nagusian exekutatu, Damascus Atean baizik, Jerusalemeko alde zaharrerako sarreretako batean. Eta erregimeneko soldaduek akatu zuten, bai, baina ez bi tiro jaurtita, hogei baizik. Eta hil zorian zegoen neskatoa lagundu nahi izan zutenak piper-gasaz sakabanatu zituzten zauritua odolustu zedin. Eta gerora, soldaduak labana batez erasotu nahi izana leporatu zioten hildakoari. Eta Fabianak 16 urte zituen, bai, baina ez zen Fabiana, Fatima Hajiji baizik, eta palestinarra zen. Eta neskatila palestinar baten debaldeko erailketa ohikoegia da, egunerokoegia prentsako albiste bilakatzeko.

Zergatik ote da batzuen heriotza hizki larriz eta besteena hizki xehez idazten dela prentsa hegemonikoko komunikabideetan? Zergatik ote da gehiago hunkitzen gaituela Fabiana baten erailketa Fatima batena baino? Badira lehenengo, eta bigarren mailako hiladakoak, eta palestinarren haragia oso merke saltzen da nazioarteko merkatuetan. Low cost haragia da.

Entzun
53 orrietatik 1 orria12345...Azkena »

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies