“Emakumea  bizitza  da,  askatasuna  da”  -Maialen  Kortabarria  eta  Igarki  de  Robles-

“Emakumea bizitza da, askatasuna da” -Maialen Kortabarria eta Igarki de Robles-

Martxoaren 8ko mobilizazioen ajea nagusi den honetan, azken kronika honen bitartez Öcalanen Aldeko Nazioarteko Martxa Luzean (Otsailaren 1tik 11ra) parte hartu zuten Hala Bediko kideak emakume kurduen askapen borrokaren berri eman dute. Martxan zehar ikusitako praktika eta antolatzeko erak, jasotako formakuntzak eta TJK-E antolakundeko militante bati eginiko elkarrizketa du hizpide kronikak.

Ozen oihukatzen zen leloa. Eta ozen burrunbatzen zuen inguruko kaleetan eta hormetan. Baina are ozenagoa zen oihartzuna gure barrunbean eta burmuinean. Leloak duen garrantziaz oharturik geunden. Lelo horrek, finean, kurduen borrokaren zerizanarekin lotzen gintuen: bizitzaren aldeko borrokarekin. ‘Jin, jiyan, azadi!’ da garrasia. Emakumea, bizitza, askatasuna, hurrenez hurren. Kurduen borrokan hiru hitzak, hiru kontzeptuak elkarlotuta daude. Ezin da egon askatasunik, bizitza librerik, emakume askerik gabe.

Nahiz betidanik landu, kurduen askapen mugimenduak azken hamarkadan hartu du feminismoa lan-ildo nagusitzat. Abdullah Öcalanen gogoetatik eratorritako Konfederalismo Demokratikoa emakumearen askapenerako borrokarik gabe ezin da ulertu. Ez du zentzurik. Paradigma ideologiko eta filosofiko honen arabera, iraultza emakumearen askapena da. Hau da, emakumea askatzen den heinean beste modu batera antolatuko eta eraldatuko dira harreman sozialak eta beraz zapalkuntza patriarkala eta modernitate kapitalista deuseztatzen joango dira. Emakumea bizitzaren, askapenaren, iraultzaren abangoardia da.

Feminismoa hezurmamituz bidea egiten

Oinarri ideologiko honi kasu eginez, ‘Jin, jiyan, azadi!’ leloa oihukatzeaz gain Öcalanen Aldeko Nazioarteko Martxan baziren feminismoaren garrantzia ikustarazten zuten praktika konkretuak: martxaren buruan bakarrik emakumeak joan ahal ziren, ibiltariok eramaten genituen ikur gehienak emakume kurduen antolakundetakoak ziren. Lo egiteko emakume eta gizonak banatzen gintuzten. Horrela egun osoan zehar gune mistoetan egon ostean, emakumeek gune eta une propioak izateko aukera zuten: botere-harremanik ez egoteko guneak, hain zuzen.

Praktika feminista hauei jarraiki, egoera zailen aurrean ahalduntzeak egon ziren. Martxako 7. egunean, turkiar faxisten erasoek benetan bortitzak suertatu zirenean, eraso hauek behartuta Sarre-Union herriko gizarte-etxe batean itxita eta isolatuta egon ginen. Tentsioak tentsio, martxako emakumeak asanbladan bildu ziren eta erabaki garrantzitsua adostu zuten: autodefentsaren bidea hartuz, bere segurtasuna eta martxako kideen segurtasuna bermatuko zuten.

Martxako antolatzaileen (KCDK-E, Europako Elkarte Demokratiko Kurduen Biltzarrak antolatzen zuen martxa) antolaketa eredua kurduen askapen mugimenduko antolaketa moduaren ispilu bezala balio izan zitzaigun. Horrela, antolakunde kurduen ardura postuetan ardura-kidetza praktikatzen dela egiaztatu genuen. Hau da, ardura karguak emakume eta gizon bana osatzen dutela. Erabaki-markoetan, gainera, emakumerik ez badago, ezin da erabakirik hartu. Emakumeen eta feminismoaren ikuspuntua beti egon behar da presente eztabaida eta erabaki politikoetan.

Emakumearen zientzia

Martxan zehar hainbat eskoletan parte hartu genuen, horien artean mamitsua izan zen Jineolojiaren inguruan jasotakoa. Kurdistanen Jiineoloji izeneko emakumeen zientziaren oinarriak borrokatzen daramatzate azken urte hauek. Emakumearen paradigma da Jineoloji eta hau emakumearen askapen borrokaren bitartez soilik garatu daiteke. Kurduen ustetan, egungo jakintza eta zientzia paradigma gizonen ikuspegitik eraikita dago, gizonen beharrak asebetetzeko eta emakumearen gaineko zapalkuntza bermatzeko. Paradigma hau gainditzeko, ezinbestekoa da Jineolojia garatzea, zientziak feminismotik deseraikitzea.

Gauzak horrela, Jinelojiak emakumea eta bizitza aldarrikatu eta hauen askatasuna lortzeko garatu beharreko prozesua lantzen ditu. Rojavan aurrera daramaten borrokan emakumeak hartu duen garrantzi eta lehen planoa dira urte askoan zehar borrokatutako emaitzetako batzuk. Labur esanda, borroka kurduaren abangoardian kokatzea lortu dute emakume kurduek. Ibilbidea luzea den arren eta Jineolojiren lanak garapen handiagoa eduki behar duen arren, aldaketak begi-bistakoak dira eta emakumearen askatasunaren borrokan jarraituko du mugimendu kurduak eta bereziki emakume kurduek.

Emakumea kurdu baten irribarrea

Emakume kurduak Kurdistanen antzera Europan ere antolatuta daude. Antolakundeen lanak berdinak ez badira ere, hainbat ezaugarri konpartitzen dituzte; kopresidentzia eta  kontseiluen egiturak besteak beste. Europako emakumeen antolakunde nagusia TJK-E da. Emakume gazteek ere badute  Jinen Ciwanên Azad izeneko antolakundea.

Europako TJK-E antolakundeko kide den emakume irribarretsu batek haien lana gertuagotik ezagutzeko aukera emanda, emakumeen askatasunaren aldeko borrokan gehiago murgildu gintuen. Bakurren jaiotako emakume honek esan bezala, ikasle garaian hasi zen herri kurduaren aldeko borrokan, eta garai hartan hasi zen mugimendua hurbilagotik bizitzen. Mugimendu kurdua ezagutu eta hasieran idaztera eta irakurtzera mugatzen bazen ere, ostean aktibismoa beste hainbat esparrutatik eraman zuen aurrera. Haien lana debekatua bazegoen ere, gogor egiten zuten kontra eta hainbat ekimen antolatzen zituzten; hala nola,  Newroz eta manifestazio ezberdinak.

Emakume honen bizitza politiko aktiboak aldaketa jasan zuen espetxera sartu zutenean. 10 urte igaro zituen Turkiako espetxe batean preso politiko gisa, eta familia ere atxilo eraman zutela azaldu zigun. Espetxetik irtendakoan, ordea, debekatua zuen Turkiara itzultzea, beraz, Europara mugitu zen. Garai honek eragin handia izan zuen beragan, izan ere, emakumeen borrokara hurbiltzen hasi zen gertaera hauen harira. Espetxean Öcalanen lanak irakurriz, planteatutako oinarrietan emakumeak eta bere askatasunak duen garrantziaz jabetu eta “gizartearen askatasunerako emakumearen askatasuna ezinbestekoa da” ideian oinarrituz, Europako emakumeen antolakundean lanean hasi zen.  Gizarte kurdua feudala dela kontuan hartuta, eta emakumearen zapalkuntza izugarria kontuan hartuta, garrantzi berezia hartu dute emakumeen borrokek mugimendu kurdu guztiaren baitan.

TJK-E antolakundeko kideen lanari dagokienean, aipatzekoa da bi pausu markatzen dituztela. Lehenengoa prozesu luze bezala identifikatzen dute. Orokorrean gizartearekiko lana egitean datza, etxeetan emakumeek jasaten dituzten egoeren inguruan aritzen dira lanean. Zapalkuntza ezberdinak jasaten dituzten emakume ezberdinekin egiten dute lan, hala nola, errefuxiatuak, arazo sozialak dituztenak zein identitate kurdua duten emakumeekin. Zapalkuntza bikoitz (zein hirukoitz) hauei aurre egiteko, informazio eta jakintza ezberdinak eskaintzen dizkiete, emakumearen askatasunak duen garrantzia zabaldu eta gizartean aldaketa bat baldintzatzeko. Emakumeen auto-antolakuntzaren garrantzia ere lantzen dute aurrez aipatutako emakumeekin, mintegi, bilera zein irakurketa tailerren bitartez. Bigarren pausua, emakumeentzako kontseilu zein komisio ezberdinak (kultura, ekintzak, diplomazia, gizarte arazoak…) osatzean datza.

Europako emakume kurduek jasaten dituzten zapalkuntzak areagotu egiten direla ere azaldu zigun TJK-Eko kideak. Errefuxiatu izanda, hizkuntzak, integrazioak eta burokraziak (Europan estatus arazoek sortzen dituzten egoerei dagozkienak) haien egoera gatazkatsuago bihurtzen dute. Familietan ere indarkeria da nagusi. Honetaz gain,  haurrak eskolara eramaterako orduan integratzeko beharra dute, eta haien jatorrizko kultura eta Europakoa elkarlotzeko lana dute.

Erlijioari dagokionean gizarte kurdua ez da Europan bezain homogeneoa: yazidiak, alebiak eta musulmanak dira gizarte kurduko talde erlijioso guztietako batzuk. Bakoitzak bere kultura bizi eta gainontzeko taldeen ezberdintasunaz kontziente dira, beraz, errealitate bakoitzaren arabera antolatzen dira zentro kulturaletako kontseiluetan. Kontseilu kurduari dagokionean, errealitate ezberdinak ezagutu eta kontatzen dituzte eta proiektuen bitartez egiten dute lan (kooperatiben bidez esaterako). Kultura sustapenerako tailerrak ere egiten dituzte: musika, dantzak…

Emakumeak gizartean antolatzeko erabilitako egitura herrietan darabiltena dela azaldu zigun TJK-Eko kideak.  Kontseiluetan antolatzen dira, eta kontseilu bakoitzak bere ordezkaritza izaten du modu konfederalean esparru ezberdinetan: diplomazia, kultura, ekonomia, prentsa… Kontseilu orokorretan ere kopresidentzia darabilte, eta espazio mistoez gain,  emakumeak soilik erabakiak hartzeko espazioak ere badituzte. Honetaz gain, garrantzitsua da aipatzea emakumerik ez dagoen markoetan ezinezkoa dutela erabakirik hartzea.

Mugimendu kurduak egindako lanak gizartean baldintzatu dituen aldaketei buruz ere mintzatu ginen TJK-Eko kidearekin. Emakumearen egoera bizitzen ari den eraldaketa filosofia osoaren aldaketan oinarrituta dagoela argitu zigun lehenik eta behin. Kurdistaneko sistema konfederalismo demokratikoa da eta ideologia emakumearen askapena. Mugimendu kurduaren hastapenetatik emakumearen figurak izan duen garrantziak gaur egun arte iraun du. Paradigma aldaketak ere eragina izan duela azaldu zuen, estatu-nazio logikarekin amaitu eta estatuaren kontzeptua guztiz aldatzen baitu. Öcalanek paradigmaren erdian kokatzen du emakumea, beraz borrokaren protagonista dira . Aldaketa handiena estatuarekiko ikuspuntuan oinarritzen da, mugimendu osoak kuestionatu behar izan zuelako bere burua. Arlo guztiek jasan zuten aldaketa: ekologiaren kontzeptura hurbildu zen mugimendua, herriek egitura aldaketak jasan zituzten (kulturalki zein politikoki), hiriko bizitza ere aldatu zen, eta historian boterearen eta nazioaren garapenak aldaketak jasan zituen.

Azkenik, Euskal Herriari eta euskal emakumeei mezua bidali nahi izan zion TJK-Eko kideak: “Den lekuan dela herri borrokalari bat badago batera lan egiten indarra dago, eta bide ezberdina izan arren etsai eta helburu bera izateak batzen gaitu herri kurdua eta euskalduna. Zapaldutako emakume guztiak baturik estatuaren kontra egin eta antolakuntza eraikitzen hasiko garen momentua da, XXI. mendea emakumeen mendea baita”.

[Hala  Bideo]  Erreportajea  |  Gasteizko  Kafe  Antzokia  Auzolana  Pilotalekuan?

[Hala Bideo] Erreportajea | Gasteizko Kafe Antzokia Auzolana Pilotalekuan?

Gasteizko Kafe Antzokiarentzat Udalak proposatu zuen kokapena zela eta erreakzio ezberdinak sortu dira Gasteizen. Hala Bedik erreportai bat egin du guzti honek eragin dien partaide ezberdinekin gaur egungo egoreraren nondik norakoak jakiteko. Batetik, Gasteizko Antzokiaren sustatzaile den Lazarrga elkartearekin bildu gara; bestetik, Auzolana frontoiaren egunerokoa daraman Txapa Ahotsa asanbladako kideek ere euren iritzia eman dute; eta, azkenik ,Gasteizko Udaleko EAJko Iñaki Prusilla Euskara zinegotziarekin hitz egin dugu bideo honetan.

HalaBeditaRock  |  Trailerra:  “Willis  Drummond”

HalaBeditaRock | Trailerra: “Willis Drummond”

Martxoaren 12an HalaBeditarrak saioaren hirugarren atala aurkeztuko dugu. Izena aldatu eta HalaBeditaRock izena erabiliko dugu oraingoan. Izan ere, musikarekin lotura izango duen atala izango da hau.  Willis Drummond taldeak izan duen ibilbideaz egingo dute solasaldi hau eta beraien arteko gogoetak partekatuko dituzte Hala Bedin musika irratsaio ezberdinak jorratu dituzten kide ezberdinekin.

‘Grabatzea  ez  da  delitua’,  herri  komunikabideak  elkarlanean

‘Grabatzea ez da delitua’, herri komunikabideak elkarlanean

Mozal legea edota beste lege batzuk aplikatuz, poliziek eta agintari politikoek ez dute inork ikusi eta epaitzarik nahi funtzionario publiko horien jardun publikoa. Ahotsa, Argia, Topatu, Hala Bideo eta Ekinklik herri komunikabideok, Eleak/Libre mugimenduarekin batera, elkarlanean kanpaina txiki bat abiatzea erabaki dugu: “Grabatzea ez da delitua”. Bideo horietako bakoitzean erpin ezberdin batetik helduko diogu gaiari.

Finean, iturri informatibo bilakatu gara herritarrok Euskal Herrian, munduaren beste bazter askotan bezala. Baina poliziek eta agintari politikoek ez dute inork ikusi eta epaitzarik nahi funtzionario publiko horien jardun publikoa. Informazio eta fiskalizazio eskubidearen aurkako erasoa bizi dugu azken urteotan zenbait adierazpen, lege-erreforma eta polizia-indarkeria, isun eta mehatxuen bitartez.

Ofentsiba zentsuratzaile horren ondorioak nabarmenak dira, bereziki 2015eko uztailaren 1ean Mozal Legea indarrean sartu zenetik. Orduz geroztik, beldur handiagoa diogu herritarrok grabatzeari, eta aitzitik, zigorgabetasun handiagoz aritzen da Polizia. Denon eskubideak praktikara eramateagatik asko dira isundu edo auzipetu dituzten herritar eta kazetariak. Horietako kasu askoren berri izan dugu, baina, zenbatetan uko egin diogu grabatzeko eskubideari Poliziaren mehatxuak behartuta? Horrelakoetan ez da isunik edo epaiketarik, baina kaltea ez da txikiagoa. Hamaika direlako ez grabatzeagatik itzalean geratu diren gehiegikeriak. Errepresio hori ikusezina zaigu eta autozentsura sustatzen du.

Bideo sorta elkarlanean

Egoera horren aurrean Ahotsa, Argia, Topatu, Hala Bideo eta Ekinklik herri komunikabideok, Eleak/Libre mugimenduarekin batera, elkarlanean kanpaina txiki bat abiatzea erabaki dugu. “Grabatzea ez da delitua” leloa ardatz hartuta, informazio eskubidea aldarrikatuko dugu lau bideoz osatutako sorta baten bitartez. Otsailaren 27an hasita astelehenero bideo bat zabalduko dugu, gure komunikabideetan eta sare sozialetan.

Bideo horietako bakoitzean erpin ezberdin batetik helduko diogu gaiari: Lehendabizikoan gaia kokatuko dugu; herritar guztion eskubidea dela azpimarratuko dugu, astebete geroago uste ustel eta informazio desitxuratu interesatuen gainetik, Mozal Legeak ere ez duela Polizia grabatzea debekatzen gogoraraziko dugu; hirugarrenean, grabatzearen garrantzia eta balioa azalduko ditugu; laugarren eta azkenekoan, gure eskubidea den hori praktikara eramateko gomendio batzuk proposatuko ditugu.

Grabatzea ez da delitua, praktikatu ditzagun gure eskubideak.


  1. ‘Polizia grabatzea herritar guztion eskubidea da’

2.  ‘Zure eskubidea da | Es tu derecho’

3. ‘Grabatzearen balioa’

4. ‘Polizia grabatu, bai, baina nola?’

HALABEDITARRAK  |  Soziedad  Alkoholika:  «Queremos  que  no  se  olvide  el  3  de  Marzo»

HALABEDITARRAK | Soziedad Alkoholika: «Queremos que no se olvide el 3 de Marzo»


En la segunda edición de ‘HalaBeditarrak’, hemos juntado a Martxoak 3 Elkartea con Juan, Jimmy y Pirulo, de Soziedad Alkoholika, a raíz de la canción ‘No Olvidamos, 3 de marzo’ que acaban de estrenar, y que será parte su nuevo álbum, ‘Sistema Antisocial’, que presentarán el mismo 3 de marzo.

Comparten sus reflexiones sobre cómo vivieron la masacre del 3 de marzo de 1976 en Gasteiz, y sobre qué les ha llevado a crear esta canción para recordar aquello 41 años después. Quieren aprovechar el altavoz de su música para «que no se olvide», y según la Asociación de Víctimas del 3 de marzo, han «reflejado muy bien la demanda de Verdad, Justicia y Reparación» que tantos años lleva reclamando el pueblo de Gasteiz.

Trailer  HALABEDITARRAK  |  Martxoak  3  &  Soziedad  Alkoholika

Trailer HALABEDITARRAK | Martxoak 3 & Soziedad Alkoholika

El miércoles 1 de marzo, estrenaremos la segunda edición de ‘HalaBeditarrak’, en el que juntamos a la Asociación de Víctimas del 3 de Marzo con Soziedad Alkoholika, a raíz de la canción ‘No Olvidamos, 3 de marzo’ que acaban de estrenar, y que será parte su nuevo álbum, ‘Sistema Antisocial’, que presentarán el mismo 3 de marzo. Compartirán sus reflexiones sobre cómo vivieron la masacre del 3 de marzo de 1976 en Gasteiz, y sobre qué les ha llevado a crear esta canción para recordar aquello 41 años después.


Recordar también que este viernes se cumplirán 41 años de la masacre. El mismo viernes, desde HALA BEDI haremos un seguimiento especial de la jornada en nuestras redes sociales y en la misma página web con el hastag #M3moria; la manifestación principal partirá a las 19:00 desde la plaza del 3 de Marzo.

HALABEDITARRAK  |  Irantzu  Varela:  «La  práctica  no-heteropatriarcal  es  la  gran  pelea  de  tu  vida»

HALABEDITARRAK | Irantzu Varela: «La práctica no-heteropatriarcal es la gran pelea de tu vida»


Estrenamos el nuevo proyecto HALABEDITARRAK, un nuevo formato de reflexión entre una persona referente de un ámbito concreto y diferentes movimientos populares o personas de Araba o cercanas a Hala Bedi. En este primer capítulo nos encontramos a Irantzu Varela (feminista radical, presentadora de ‘El Tornillo’ en La Tuerka TV, coordinadora de Faktoria Lila y periodista) y a Negeak, colectivo de jóvenes feministas de Gasteiz.

Con ellas nos adentramos en el feminismo desde la visión de una activista feminista y su largo recorrido dentro de la lucha feminista. Nos hablan del recorrido de Irantzu dentro de este movimiento, de cómo el sistema patriarcal afecta y condiciona la vida de las mujeres, de cómo romper con este sometimiento y cómo aplicar toda la teoría feminista al día a día. Finalmente, también nos hablan del documental ‘Él nunca me pegó’ de Faktoria Lila, un proyecto para ayudar a las mujeres a detectar el maltrato psicológico. El maltrato psicológico no está reconocido socialmente y es la base del iceberg de los feminicdios. «Ojalá me hubiera pegado», es lo que dicen las protagonistas de este documental, ya que el maltrato sólo se reconoce si hay sangre de por medio.

‘HalaBeditarrak’,  el  movimiento  popular  frente  a  la  cámara

‘HalaBeditarrak’, el movimiento popular frente a la cámara

Una persona de un entorno concreto. Un colectivo del movimiento popular de Araba. Con tranquilidad, reflexionando, preguntando  e intercambiando conceptos e ideas. Ese es el nuevo formato que vamos a poner en marcha desde el grupo de Hala Bideo, ‘HalaBeditarrak’. Unos serán en euskera y otros en castellano, dependiendo del colectivo y de la persona invitada. 

Ejemplo de ello será el “HalaBeditarrak” que estrenaremos este mismo fin de semana: juntamos a Irantzu Varela, militante feminista, y al colectivo de jóvenes feministas Negeak alrededor de una mesa.  Reflexionarán sobre los restos del feminismo, el documental “Él nunca me pegó” y sobre diferentes conceptos que suele utilizar Varela en “El Tornillo”. Cómo adelanto, os dejamos el trailer de este primer “HalaBeditarrak”.

 

[HalaBideo]  Alejandro  Cao  de  Benós:  «Yo  como  comunista  siempre  creo  más  en  la  unidad  que  en  la  separación»

[HalaBideo] Alejandro Cao de Benós: «Yo como comunista siempre creo más en la unidad que en la separación»

El pasado viernes 3 de febrero Alejandro Cao De Benós visitó Gasteiz con motivo de una serie de charlas que está realizando por toda Euskal Herria. El primer representante occidental de Corea del Norte en las relaciones con Occidente también es delegado especial honorario de ese país y delegado especial del Comité de Relaciones Culturales con Países Extranjeros.

Antes de la charla de Hala Bedi Taberna, la cual se quedó pequeña, Cao de Benós visitó los estudios de Hala Bedi Irratia, para que el magazin matinal Suelta La Olla le realizase una entrevista. Este video es un resumen de la entrevista realizada en dicho programa.

10 orrietatik 2 orria12345...Azkena »

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies