Martxoaren 30ean, egin Korrika Hala Bedi eta Gasteizko Gaztetxearekin

Martxoaren 30ean, egin Korrika Hala Bedi eta Gasteizko Gaztetxearekin

Martxoaren 30ean pasako da Korrika Gasteiztik. Gasteizko Gaztetxeak eta Hala Bedik kilometroa hartuko dugu batera, Kutxi kaleko sarreran. Arratsalde eta gauean, jaialdia antolatu dugu Gaztetxean; besteak beste, Itziarren Semeak egongo da Muinoko Etxean.

1980. urteaz geroztik, bi urtean behin Euskal Herriko txoko ezberdinak igarotzen ditu Korrika ekimenak, euskararen aldeko kontzientzia suspertzea eta euskaltegien eguneroko lana indartzeko dirua biltzea helburu dituen egitasmo erraldoiak. Urtero egin bezala, aurten ere hamaika kilometro egingo dituzte korrika euskaltzaleek martxoaren 30an Otxandion hasi eta apirilaren 9an Iruñean amaitu bitartean.

Gasteizetik, martxoaren 30ean, osteguna, igaroko da Korrika, Otxandiotik irten eta berehala. Egun berezi hori aprobetxatuz, behin baino gehiagotan egin bezala, Gasteizko Gaztetxeak eta Hala Bedi irratiak kilometro bat egingo dugu elkarrekin. Baina, Faroloitik  Kutxi kalean barrena korrika elkarrekin egiteaz gain, beste hainbat ekintza ere antolatu ditugu egun horretarako.

Kutxi kale hasierako lekukoa Nerea Bengoak eramatea erabaki dugu Gasteizko Gaztetxeak eta Hala Bedik. Nerea Bengoa preso politiko ohia, Hala Bedin eta Gaztetxean ibili zen orain dela urte batzuk: 16 urteren ostean aske geratu zen martxoaren 18an.

Gainera, Hala Bedi Bi-ko ARABA HIZPIDEk ere bere kilometroa izango du. Ostegunetik ostiralerako gauean hartuko du, goizeko 03:15etan, Albainatik Baxaurira, Trebiñun. EUSKALDUNTXARRAKeko kideek ere haiekin batera egingo dute korrika.

Korrika Jaia arratsaldeko 19:00tan hasiko da, Faroloian bertan, zenbait luzaketa ariketa ezberdinekin, tartean, Araiako hankapaloak, musika eta material salmentarekin. Ondoren, 20:30tan, Zunba beroketa izango dugu eta 21:00tan korrika egiteko txanda izango da. Behin Korrikak Gasteizko alde zaharrari agur esan eta gero, Ttek Elektrotxarangarekin kalejira egingo dugu Garraxi tabernatik Gaztetxera bertara. Eta ondoren, Korrika Jaiari segida emateko, doako kontzertua izango dugu Gaztetxean: Itziarren Semeak talde mungiarra, labetik atera berria duten “EH Republik” diskoa aurkezten. Kontzertua amaitu eta gero, zenbait disko-jartzailek, ordurako bero egongo den gaua girotzen jarraituko dute.

Oier Gómez, larriki gaixo dagoen preso gasteiztarra,Gasteizko “Parisien” erakusketan presente

Oier Gómez, larriki gaixo dagoen preso gasteiztarra,Gasteizko “Parisien” erakusketan presente

Hala Bedira iritsi den ohar batean, Oier Gomez Gasteizko presoa erakusketaren koadroetan barrena ikus daiteke. Minbizia eta metastasia dauka Gomezek eta Frantziako estatuan dago espetxeratua eta dispertsatuta. Apirilaren 8rako manifestazio nazionala deitu du Sare herritarrak, Gasteizen.

Oier Gómez, txapelarekin, argazkiaren ezkerraldean

Gasteizko Foru enparantzan kokatuta dagoen Vital Kutxako aretoak, hilabete honetan zehar Gasteizko zuri beltzeko argazkien esposaketa hartu du. Erakusketa Gasteizko argazkilari esanguratsu desberdinen 650 irudiz osatua dago eta, bertan, hiriko komertzio, taberna edota jatetxe desagertuak topa ditzakegu.

Orain dela hamarkada ugaritako argazkiak biltzen dituen arren, egun batetik bestera, Oier Gomezen irudia jasotzen duen argazkia agertu da erakusketan. Polizia bat ikus daiteke erakusketan, garaiko Udaltzaingo bat; jarraian aurkezten ditugun bi argazki hauetan, argazkirik gabe eta argazki berriarekin ikus daiteke polizia.

Gaur egun, minbizi larria duen arren, Frantzian dago espetxeratuta Gómez, dispertsatuta. Tratamendua jaso dezake, baina baldintza onenetan ezin duela jaso salatu dute eragile ezberdinek. Besteak beste, Sare herritarrak, manifestazio nazionala deitu du apirilaren 8an Gasteizen, larriki gaixo dauden askatasuna eskatzeko.

Argazkia, osorik.

[Iritzia] “Make Euskal Herria great again” -Estitxu Martínez de Iturrate-

[Iritzia] “Make Euskal Herria great again” -Estitxu Martínez de Iturrate-

Amaitzear dagoen aste hau, erabakitzeko eskubidearen inguruko albisteekin hasi genuen, adibide gisa astearteko Berria egunkariko azala: 2 argazki erraldoi; batean, Mas, Rigau eta Ortega titurra: Zigorrak Katalunian, 2014ko azaroaren 9an egindako galdeketagatik. Bestean Nicola Sturgeon, Titularra: Galdeketari tirako Eskozian.  5. Orrialdera iritsi arte ez dugu erabakitze eskubidearen inguruko albisterik topatzen euskal Herriari buruz, bertan 35 udalerritan egingo diren herri galdeketen inguruko artikulua dugularik.

Euskal herria zoritxarrez ez da albiste mota hauetako protagonista nagusia. Gure herriak aspaldi bigarren mailan dabil gai garrantzitsu honetan.

Kataluniako herria ordea, bereziki azken 6 urte hauetan ohorezko errondan jokatzen ari da, herri antolatu eta ausart baten irudi argia izanik, azken hilabeteetan albiste ugariren iturria izanez.  Azkena, lehen aipa bezala Kataluniako auzitegi nagusiaren sentetzia, espainiako legearen inperioa ez errespetatzea egotzita aurreko Kataluniako gobernuko 3 kide epaituz. Euskal Herrian mota hauetako albisteak gaurkotasunean genituen orain dela urte batzuk, eusko legibiltzarreko mahiko 3 kide ere zigortuak izan zirenean, espainiar legediari desobedientzia egitea leporik. Albiste ura jada gure oroimen kolektiboaren baitan geratu da, gure herriko ordezkari gorenek egun ez baitute erabakitze eskubidea beraien agenda eta are eta gutxiago espainiar legedia desobeditzeko nahia.

Azalean ere Eskozia, Nicola Sturgeon eskoziako lehen ministrak independetziaren inguruko bigarren galdeketa bat egiteko baimena parlamentuari eskatuko duela iragarriz.  2014ko erreferendumean ezetza atera zen, britaniar politikariek Eskozia europar batasunetik at geratuko zelakoaren mamuak bultzaturik, egun egoera irauli da, britaniar petoak izan baitira Erresuma Batua osoa europatik aterako dutenak Brexitaren ondorioz.  SNP, Sturgeonen alderdiak gehiengo zabala dauka edimburgoko parlamentuan eta berdeen laguntzarekin batera galdeketaren eskaera aurrera aterako da arazorik gabe. Beste herrialde bat, zeinetan euren ordezkari politikoek, euren herriaren aldeko apostu argia egiten.

Bitartean, gurean bestelako albisteak, hala nola, EAJ eta PPren arteko akordioa erkidegoko aurrekontuak aurrera ateratzeko.  Zelako paradoxa, kataluniako herri anaia itotzen eta bere askatasuna judizializatzen ari den alderdiarekin batera elkarlana gurean.  Garai batean bazirudien gure herria erabakitzeko eskubideren aldeko erreferentea zela estatu mailan, baina ametsan geratu omen zaigu.

EAJren zuzendaritza ez da honen defendatzaile sutsua inoiz izan, baina Ibarretxe Lehendakariak bestelako irudia eman zuen eta horrela ere ordaindu zuen estatus juridiko-politiko berriaren plana Madrilek atzera bota zenean eta bere etxean babesik topa ez zuenean.

Aspaldian badakigu indepentziaren aldeko ohiuak hauteskundeak irabazi, alderdi eguneko edota aberri eguneko lelo folklorikoak direla alderdiko ordezkarien ahotan. Baina bere onarriko jendean esperantza apurra badut, euretariko asko independetistak zintzoak dira eta erabakitzeko eskubidea dute buruan. Ausartak izan, eta barne mailan gai hau lehen mailan jarri ezazue.

Beste batzuk zuen zain gaude, herri sendo baten irudia eman dezagun, herri galdeketetatik haratago pausuak emateko, gure herria berriz ere erabakitze eskubidearen inguruan albiste izan dadin.

Beraz azkenaldian hain ezaguna egin den leloa, sentsu on batean gauzatu dezagun, erabakitzeko eskubidearen alde “make Euskal Herria great again”.

Entzun
SerialK | “La pesadilla americana”- American Crime | Guillermo Paniagua-

SerialK | “La pesadilla americana”- American Crime | Guillermo Paniagua-

Tras una primera notable y una segunda sobresaliente, American Crime (2015) estrena esta semana su tercera temporada. En esta antología híbrida, es decir, una antología en la que no son los capítulos las unidades narrativas independientes sino las propias temporadas, su creador John Ridley, guionista de la galardonada película de Steve MacQueen 12 años de esclavitud, nos invita a acompañarle en un lento y dantesco descenso al infierno. Un infierno cuyo propietario vitalicio, a pesar de lo que piensa una cierta progresía extraviada, no entró en escena bajo el ropaje machista de un histriónico y xenófobo multimillonario sino que lleva ondeando su cola un buen rato paseándose entre los pilares históricos sobre los que reposa la sociedad de cuya radiografía versa esta serie: EEUU.

En efecto, si en cada temporada American crime construye su incisivo relato de denuncia social en base a un crimen puntual y ficcional- el asesinato de un supuesto joven de buena familia y la violación de su pareja en la primera; la violación perpetrada por jóvenes guays de un instituto pijo en la segunda- en el fondo lo que inspecciona esta obra son las consecuencias de un crimen histórico tan originario como la acumulación de capital que ha posibilitado, los embates de una onda expansiva generada por ese Big Bang sociopolítico que fue la edificación a sangre y fuego del Estado moderno. Es decir, el verdadero crimen americano es aquel crimen fundacional colonialista, esclavista, capitalista y heteropatriarcal desde el que emergió la sociedad estadounidense o, mejor dicho, desde el que se fraguó la estructura económica, política y cultural encargada de reproducirla ad infinitum.

Por lo tanto, aquí no se trata de crímenes pasionales, presas fáciles de la prensa amarilla o de los nefastos programas de seudo-investigación policíaca. Ni tampoco de los clásicos relatos tribunalescos donde se juzga a desgracias varias y desgraciados muchos. Aquí el crimen y la violencia que interesa filmar primero y denunciar después es la que ejerce la Historia una vez sedimentada, la Historia hecha estructura. Aquella de la que nadie habla porque, a buen seguro, habla a través de nosotros; parienta del bosque que nadie ve por haber sido fagocitado por un árbol anecdótico; prima del océano ignorado por unas cuantas gotitas egocéntricas. Una violencia estructural que American Crime lográ plasmar como lo que es: un entramado de relaciones de poder asimétricas que atraviesan el cuerpo social y que a pesar de responder a los intereses de una minoría muy concreta -hombre heterosexual, blanco, burgués y católico- encuentra en nuestras prácticas, la de los propios dominados, unos dispositivos claves para su reproducción y legitimación. Familias negras acomodadas y clasistas, mujeres blancas adineradas y racistas, minorías enfrentadas entre sí o juventud educada y homófoba son algunas voces del desgarrador relato coral mediante el cual esta serie ofrece las diferentes versiones de lo acontecido, todas ellas contradictorias y alienadas, al ritmo del guión que la estructura le reserva a sus actores más preciados: los miserables, como los llamaba aquel; los condenados de la tierra, como los interpelaba otro.

Así es como American Crime toma el difícil relevo cedido por la obra ya clásica de David Simon, The Wire (2002) y se convierte en el estudio sociológico de campo más penetrante realizado hasta ahora de la sociedad estadounidense. Con un estilo algo menos documentalista y más intimista que aquella y de austeridad similar a la que nos tiene acostumbrados las producciones británicas y nórdicas, esta serie sigue a sus protagonistas encharcados en sus miserias mediante afiladísimos primeros planos cuyo exiguo encuadre traduce el poco margen de maniobra que les brinda el sistema para evolucionar. Opresión visual complementada por la utilización sistemática de un fuera de campo desde el cual provienen voces casi impersonales que impactan frontalmente sobre rostros desnudos, encogidos, indefensos, superficies emocionales donde las contradicciones estructurales se hacen carne, carne humana. Las escenas con Taylor, el joven protagonista vejado de la segunda temporada, de una intensidad comparable- aunque más retenida- a la de las escenas filmadas por el genial cineasta Xavier Dolan en su película Mommy, o más aún, a la que nos suele ofrecer la comprometida sensibilidad de los hermanos Dardenne, quedarán registradas a buen seguro en los anales audiovisuales del realismo social contemporáneo.

En suma, auténtico torpedo en la línea de flotación del mito fundador de la sociedad estadounidense, American crime retrata el sueño americano como lo que es: un mal sueño del que es urgente despertarse.

www.facebook.com/blogSerialK

[Iritzia] “Halabeharraren kapritxoen menpe”-Koldo Alzola-

[Iritzia] “Halabeharraren kapritxoen menpe”-Koldo Alzola-

Loteria tokatu zaigu etxean. Albiste pozgarriak, azkenik, baretu egin du asteotako egonezina: Alaba onartu egin dute auzoko eskola publikoan. Ez da kontu erraza, matrikulazioarena tragedia handia bilakatu baita azken urteotan familia askorentzat. Izan ere, Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailak eskaera adina plaza eskaintzen ez duenez, halabeharrak erabakitzen du horrelakoetan nor den auzoan bertan eskolaratzeko aukera duen zorioneko umea, eta nork alde egin beharko duen soberako lekua duen beste eskola batera.

Halaxe da, nire bizitzako une erabakigarrienetako batzuk halabeharrak baldintzatu ditu. Hamazortzi urte bete berritan, garai hartako usadioaren arabera, herri arrotz bateko armadan derrigorrez zerbitzatu behar ote nuen zozketa bidez erabaki nahi izan zuen norbaitek. Loteria makabro haren aurkako jarrera izan zen intsumisio mugimenduarekiko nire lehenengo kontaktua eta nire konzientzia politikoa esnarazi zuen akuilua.

Gerora, urte batzuk geroago, 8812 ekimeneko militantea izan nintzen. Gasteiztar askok ondotxo gogoratuko dute hiria astindu zuen espekulazioaren aurkako herri mugimendu hura. Orduan babes ofizialeko etxebizitzen zozketak ziren gure salaketaren xedea. Etxebizitza eskubidea dela aldarrikatzen genuen, eta nekez bermatu daitekeela eskubide bat merkatuaren logikaren parametroetan kokatzen den bitartean, eta erakundeek eskubideak bermatu egin behar dituztela, eta ez zozketatu.

 

Egun, berriz, beste oinarrizko eskubide bat dakusat kolokan halabeharraren kapritxoen menpe, nire bi urteko alabaren hezkuntzarako eskubidea. Izan ere, haur guztiontzako sare publikoan eskolaratzeko eskubidea bermatzen ez duen sistema honetan zotz ala motz banatzen dira dauden plazak. Pentsa genezake Hezkuntza Sailaren prebisio falta dela gutxienez ume adina plaza ez eskaintzea, baina erakundeek baliabideak dauzkate auzune batean bi urteko zenbat haur dauden jakiteko, eta zenbat plaza beharko diren aurreikusteko. Hala egiten ez badute, ume guztiak sare publikoan eskolaratzeko eskubidea ez bermatzeko hautu estrategikoa egiten badute, itunpeko ikastetxeak balizko bezeroez elikatzeko delakoan nago. Eta, bide batez, haurrak ahalmen ekonomikoaren eta jatorriaren arabera sare publikoan eta pribatu-itunpekoan bereizteko. Alegia, baliabide ekonomiko nahikoak dituztenek, sare publikoko aukera mugatuek uxatuta, itunpeko ikastetxeen alde egin dezatela; eta itunpeko ikastetxetan bazterkeria irizpideak tarteko onartuko ez lituzketenak sare publikoan gera daitezela. Matrikulazio sistemaren emaitzak errealitate hori erakusten du, behintzat. Akaso, garai batean beste oinarrizko eskubide batzuekin egin genuen bezala, bada garaia aldarrikatzeko nekez bermatu daitezkeela eskubide horiek merkatuaren gora beheren menpe dauden bitartean. Bestela, erakundeek enpresa pribatuen esku uzten duen bitartean, halabearraren kapritxoen esku utzi behako dugu guk hezkuntzarako eskubidea.

1

Uso de cookies

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies